زندگی کردن با آدم‌هایی که روزهایشان تکراری است و در سیاهی‌های اشباع شده ذهن‌شان به نوری فکر نمی‌کنند و تصور دارند هر چه تاریکی‌ست، همان نوری‌ست که دیگران از صحبت می‌کنند، پر از درد و رنج است.

درد و رنجی که هر چقدر ازشان بگویی، دیگران فکر می‌کنند احمق شده‌ای یا بلا نسبت، کمی چیزی داری. وقت‌هایی که دیگر تحمل هیچ کدام را نداشتم، اینجا برایتان می‌نوشتم تا از زندانِ نامحدودم بیرون بزنم و آسمان دنیای خودم را دست کم، آبی نگهدارم تا برای آیندگان هم چیزی درخور باقی بماند.
اگر به آن ها خندیدید و لبخند به روی آن دشت‌های سبز آمد، باید بگویم که زیبا شده‌اید و من هم از دیدن این همه لطافت، به وجد آمدم.
اگر هم حرف‌های تاریکم را فقط رد کردید، چیزی از زیبایی روحتان کم نشده و همچنان برای من، همان برگِ سبزِ مملو از رگ برگ‌اید.

نمیدانم در سال پیش رو، چه خواهم نوشت و از کدام بخش‌های زندگی ناشکلم در الفِ آرامش برایتان خواهم گفت.
فقط این را می‌دانم که باید از تک‌به‌تک‌تان، حتی از آن اکانت‌های دیلیت شده، تشکر به جا آورم.
شما، قاصدکی را همراهی کردید که هر لحظه ممکن بود جان بدهد و جز رهگذری، او را برای آخرین بار نبیند. آدم‌ها، یک دنیا تشکر از شما.

کاش می‌شد همه آن تشکرها و حس‌های خوبی را که از شما دارم، به پولی تبدیل کنم که ارزش ریالی و مادی داشته باشد تا بتوانم سرپناهی امن برای خودتان و نفس‌هایتان پیدا کنم. اما چه حیف!

راستش، چند روزی است صدایش را نشنیده‌ام. نه توانِ حرف زدن دارم و نه توان حتی بافتنِ خیال. تنها زنده‌ام.

راستش، چند روزی است صدایش را نشنیده‌ام. نه توانِ حرف زدن دارم و نه توان حتی بافتنِ خیال. تنها زنده‌ام.

امشب ایمان آوردم به اینکه زبونِ آدما برای احترام گذاشتن، فرق داره.
می‌فرمایند: برای احترام گذاشتن کافیست بگویید بله؛ حتی اگر واقعا آن را در عمل انجام نمی‌دهید.

-ولی من خودم، اینو دورویی می‌دونم و احساس غریبگی بهم دست میده. چی‌کارش میشه کرد.

شما می‌خندین، ولی هدیه نقدی تولدم توی اون کارت واریز شده. هیچچی دیگه، کادو هم گم شده.

اگه گم کردن کارت بانکی نشونه ترقی کردنه،
من سه چهار باری ترقی کردم.

از دریچه تُنگ و ماهی، این عکس رو هم داشته باشید.

کاش مدرسه و دانشگاه بفهمه که اگر نمی‌خوایم درس بخونیم، خودمون انتخاب کردیم. دیگه این همه پیگیری بابت نخوندن و اینا رو نمی‌فهمم واقعا.