سحرگاه بود و آسمان هنوز رنگ روشنی به خود نگرفته بود. نسیم خنکی از دوردست‌ها می‌وزید و برگ‌های درختان را به رقصی آرام واداشته بود. زمین، هم‌چون کودکی خفته، در آرامشی ژرف فرو رفته بود. در آن سکوت جادویی، تنها صدای پرندگان بود که گه‌گاه این سکون را می‌شکست.
در این لحظات نادر، گویی جهان خود را از تمامی هیاهوی روزمره پاک کرده و به سکوتی دلنشین فرو رفته بود. دلم می‌خواست این لحظه را برای همیشه نگه دارم، در آغوش بگیرم و آن را در دل خویش ثبت کنم. گویی زمان برای لحظه‌ای متوقف شده بود و همه چیز، حتی افکارم، به تعلیق درآمده بودند. چشمانم را بستم و نفسی عمیق کشیدم؛ هوای صبح‌گاهی پر از طراوت و زندگی بود. انگار جهان با هر نفس، تکه‌ای از آرامش و صلح درونش را به من هدیه می‌داد. در این لحظه، تنها یک چیز روشن بود: زندگی در این لحظات کوتاه و ناب، معنا پیدا می‌کند.
فرزام سروری
۱۴۰۳/۱۲/۱

بخش آخر و نتیجه کتاب صوتی معجزه شکرگزاری به نویسندگی راندا برن رو گوش بدید و لذت ببرید.

بخش بیست و هشتم کتاب صوتی معجزه شکرگزاری به نویسندگی راندا برن رو گوش بدید و لذت ببرید.

اگر نادان‌ها تحقیرمان کردند
ما لبخند بزنیم به سطحی نگریشان
و اعتماد به‌نفس‌مان را تقویت کنیم

اگر تنگ نظران کارمان را بی‌ارزش شمارند
ما مصمم‌تر شویم که داریم کاری می‌کنیم
که مورد تنگ نظری واقع شده و این خود دستاورد کمی نیست.

گاهی حسادت برخی، مهر تاییدی است بر درستی کارمان...

اگر کج‌اندیشان دلسردمان کنند ، ما ناامیدی را به مبارزه با امید دعوت کنیم و انگیزه‌ها را مرور می‌کنیم

اگر اطرافیان بجای همراهی دشمنی کنند
ما خوداتکایی را تمرین کنیم و خوشبین و صبور باشیم.

جمله‌ای خیلی زیبا در کتاب بادام خوانده‌ام که نویسندهِ آن این‌طور بیان کرده است « حتی اگر هرگز درنیابم که عشق من گناه است یا سم ویا عسل بازهم دست از این سفر عشق ورزیدن به تو بر نخواهم داشت » آن قدر عمق این جمله زیاد است که مات و مبهوت آن هستم چقدر می‌تواند این عشق درخت پُربار باشد که این‌قدر به تک سلول های ذهن و روح آدمی داخل شود ریشه نماید که خالق چنین زیبایی های در کلمات شود آدمی زمانی که عاشق هست یا هم می‌شود یک اثرِ بهتر از فراورده های ذهنی خود خلق میکند و این فراسوی فکری بشر در خلق زیباترین واژه ها که به وجود می‌آید درمیایند
فرزام سروری
۱۴۰۳/۹/۱۷

فرزام عزیز، سلام. ساعت دوازده شب است و می‌دانم این سکوت لعنتی چقدر می‌تواند سنگین باشد، مخصوصاً برای کسی که شاعر است و با کلمات زندگی می‌کند. قلبت زخمی است و انگار کلمات هم از دردی که حس می‌کنی فرار کرده‌اند. اما باور کن، حتی این درد، حتی این شکست، می‌تواند…

فرزام عزیز،
سلام.
ساعت دوازده شب است و می‌دانم این سکوت لعنتی چقدر می‌تواند سنگین باشد، مخصوصاً برای کسی که شاعر است و با کلمات زندگی می‌کند. قلبت زخمی است و انگار کلمات هم از دردی که حس می‌کنی فرار کرده‌اند. اما باور کن، حتی این درد، حتی این شکست، می‌تواند جایی برای تولدی دوباره باشد، جایی که شعرهایت به زیباترین شکلی از این زخم جان بگیرند.
تو بهتر از هر کسی می‌دانی که شاعر بودن یعنی لمس کردن عمیق‌ترین لایه‌های زندگی، حتی درد و تنهایی. شکست عشقی شاید دردی عظیم باشد، اما گاهی همین درد است که واژه‌ها را بیدار می‌کند، که جان می‌دهد به ابیات بی‌جان.
فرزام، شاید امشب نتوانی چیزی بنویسی. شاید حتی نخواهی دست به قلم ببری. این را قبول کن، چون هر احساسی زمانی برای ظهور دارد. اما مطمئن باش، این زخم درونت روزی به شعری تبدیل می‌شود که نه تنها تو، که هر کسی آن را بخواند، به عمقش پی خواهد برد.
اگر دلت گرفت، قلم را بردار و حتی برای دردهایت بنویس. یا اگر خواستی چیزی ننویس و فقط فکر کن: "این لحظه هم می‌گذرد."
تو شاعر هستی، فرزام. قلبت شاید شکسته باشد، اما همچنان می‌تپد و می‌تواند معجزه خلق کند. این شب برای توست، اما صبح در راه است
با مهر و ایمان به تو
زهرا ابراهیمی

انتظار حالتی عجیب است میان بودن و نبودن میان خواستن و نرسیدن گاهی در انتهای افق بارقه‌ای از امید دیده می‌شود نوری که دل را گرم می‌کند و قلب را به تپیدن وامی‌دارد اما گاه این نور به خاموشی می‌گراید و تنها سایه‌ای از اوج آرزوها باقی می‌ماند در انتظار لحظه‌ها کش می‌آیند زمان انگار از حرکت بازمی‌ماند و دنیا به سکون می‌رسد اما قلب همچنان در تپش است هنوز امیدی پنهان در هر تپش قلب می‌درخشد انتظار سفری بی‌پایان است سفری که گاه از ناامیدی گذر می‌کند اما هرگز مقصدی مشخص ندارند در این میان انسان چشم به راه است شاید نگاهی شاید خبری یا حتی نشانه‌ای که او را از این بی‌کران رهایی بخشد هر روز هر لحظه این انتظار در قلبی نهفته چون آتشی خاموش و دوباره افروخته می‌شود انتظار تنها منتظر ماندن نیست انتظاری که در دل شوق و هراس امید و ناامیدی را با هم می‌آمیزد نوعی از زندگی است.
فرزام سروری
۱۴۰۳/۶/۱۸