آره خلاصه؛ شب‌ِتون خوش.

یه وَقت‌هایی راه هَموار نیست و بعضی لحظه‌ها تو زندگی‌م بیشتر از هَر زمانی احساسِ تنهایی می‌کنم. یه وَقت‌هایی فقط به نبودن فکر‌ می‌کنم و فرار از آدما؛ اما اون آخر، همین که می‌دونم همه‌چی، حتی بدترین لحظه‌‌هایِ زندگی‌ هَم‌ می‌گذَرَن و هیچ‌کس این وسط مقصر‌ نیست و همه‌چی می‌تونه بهتر بشه، باز خوب می‌شم و ناهمواری‌هایِ مَسیرو فراموش می‌کنم. اَهمیت نمی‌دم و می‌گذرم. که باید سعی کنم اهمیت ندم و بهشون فکر نکنم. و این فراموش کردن‌ها و نادیده گرفتن‌ها، تنها چیزایی‌ان که این‌روزا بیشتر از هَر زمانی بهشون نیاز دارم.

من نیاز دارم که گاهی اوقات عاشقانه بنویسم. نه اینکه درامی رخ داده باشد. نه. جهتِ یادآوری به قلبم. یک‌ذره عاشق بودن کسی را که نکُشته. ها؟

شَب‌ها که می‌چَرخد نسیمی گیج،
در آسمانِ کوته دلتنگ،
شب‌ها که می‌پیچد مَهی خونین،
در کوچه‌هایِ آبیِ رگ‌ها،
شب‌ها که تنهایی‌م،
با رَعشه‌هایِ روح‌ِمان، تنها؛
در ضَربه‌هایِ نبض می‌جوشد،
احساسِ هستی، هستیِ بیمار.
|فروغ فرخزاد|

دوست دارم زنگ بزنم، بگم خوب نیستم، بیا به دیدنم. اما فقط بهش فکر می‌کنم؛ به اینکه چطوری زنگ می‌زنم، چطوری حَرفامو پشت سر هم می‌چینم و به اینکه چطوری می‌گم که بیاد. آدمیزادَم دیوونه‌ست واقعا.

خیلی دوست دارم همه‌چی درست بشه. این‌قدر اینو‌ از ته قلبم می‌خوام که هر وقت بهش فکر می‌کنم گریه‌م می‌گیره.

همین‌طور از دَرک‌ نکردنِ خودم.

از اینکه این‌قدر دِلگرم و دِلسرد می‌شم، به ستوه اومدم.