نه دوست عزیز اشتباه نکن.
اینها فقط نوشته نیستند ، اینها کلماتی هستند که مغز در برابرش فرار ، چشم در برابرش خیس از اشک و زبان از بازگو کردنش ترسید.
پس ناچارا به اینجا‌ پناه آوردند. بر روی برگه.

افسوس چه را بخوریم؟
جوانی؟
ما هرگز جوان نبودیم.

رون هیکس بارها در مصاحبه‌ها گفته که جیسل نه‌تنها الهام‌بخش اوست، بلکه
حضورش در نقاشی‌های او بخشی از احساسات عمیق و روایت‌های شخصی‌اش را منتقل می‌کند.

و اما دیگر کلمات ، اشعار و داستان‌ها برای وصف تو ناممکن بودند.

چرا که ترسیدم..نکند باشند کسانی که با خواندنم باور نکنند تورا..
نکند وجود تورا انکار کنند؟
نکند بگویند فقط هاله‌ای در افکار منی؟..
نکند گل‌هایی که در این کالبد کاشتی را بخشکانند؟..

من تورا در جانم و نه در کلماتم، "تا ابد" زنده نگه میدارم.

"خمپلِ گربه" و یک چُرتِ پاییزی.

"شاید نویسنده شدیم که جملات حاشیه تابوت را بنویسیم."

آدم بدون غم؟ نمیشه.
راه بی‌پیچ و خم؟ نمیشه.
آرزوی کم؟ نداریم.
آرزوی کم..

بعضی از وقت‌ها دوست دارم که بشینم و بحث کنم ، بگم داری اشتباه میکنی و حق با تو نیست.
انرژی بزارم و تمام عقده و کمبودهاشو توی صورتش بکوبم تا برای اولین بار و آخرین بار متوجه این بشه که مشکل از آدمای اطرافش نیست و بلکه مشکل خودشه.
اما در آخر منِ ساکت باقی میمونم به همراه دلیل و برهان های خفه شده در ذهنم.
پس بهش اجازه میدم که همراه با تصور سراب گونه ای که از خودش داره تا آخرین دم و بازدم زندگی کنه و به همه انگشت اتهام نشونه بگیره.
اون وقته که نه تنها من بلکه همش بهش میخندن.