روی تی‌بگ نقاشی کشیدم. اینم ادای امروزم.

زورم میگیره که زندگی هر چیزی که دوست دارم رو انقدر راحت میتونه ازم بگیره.

[همیشه یه جورایی بابت همه چیز ناراضی هستم. انگار همیشه باید تلاش کنم تا اوضاع رو بهتر کنم. ارضا کردن یک نیازم باعث تحریک نیاز دیگری میشه.]

مارول شروع کردم (فکر نکنم ادامه دار باشه?)

هی تایپ میکنم هی پاک میکنم به امید اینکه حداقل یه جا بتونم از این همه ظلم و سخت گیری که بهمون شد و میشه بگم اما نمیشه.

دیگه مغزی ندارم که کپک بزنه?

احساس میکنم مغزم کپک زده.

خودم دارم فیزیکال میخونم عکسا مال دوستمه
با هم گریه کنیم?

نمیدونم چه گیاهی. ولی میدونم یه گیاهی هست هرچی بیشتر زخمش کنی و شرایطش سخت شه، رادیکال‌تر درمیاد. اگر گیاه بودم، اون بودم.