امروز داشتیم با دخترها غیبت آقایون اداره رو می‌کردیم و روی هر کدوم یه عیب می‌ذاشتیم تا حرف رسید به اون پسر پخمه‌هه که برای مسخره بازی می‌گفتم ازش خوشم میاد و معاون دایره بغلی یه جوری وارد فاز افسردگی شد که همه فهمیدن.
قبلا هم یه بار ازش پرسیده بودم کسی رو دوست داره یا نه همین شکلی شده بود.
فکر نمی‌کردم یه روز یدونه از این عشق‌های یه طرفه کی‌درامایی رو از نزدیک ببینم.
کاش می‌شد بزنیم قسمت آخر ببینیم هپی انده یا نه.

در واقع دوره آموزشی دو روییه.
صبر کن قلابت به یه جا گیر کنه و وقتی خرت از پل گذشت هرچقدر دوست داشتی جفتک بنداز.
اگه پارتی‌ات کلفت باشه که گارانتی هم داری.

اتفاقات این دو روز برای ما ثابت کرد:
اگه سابقه ضدیت با نظام داشته باشی نمیتونی معلم یا کارمند بشی
ولی میتونی وزیر بشی!

دلم نمی‌خواد برگردم خونه. از تهران بدم میاد.
چند وقت پیش یکی نوشته بود تهران شهری که در آن هیچکس هیچکس را دوست ندارد و هنوز هم چند روز یه بار یادش میفتم.
دلم برای وقت‌هایی که یه ماه یه ماه میومدم دهات می‌موندم تنگ شده.

طرف بیست و چهاری برای ما نظرات جامعه‌شناسی تفت می‌ده حالا اومده تعجب کرده که به قول خودش اساتید هم سهمیه دارن که در واقع هیئت علمیه نه همه اساتید.
بعد گفته فکر کردم فقط بسیج اینا بودن که بسیج سهمیه نداره.
تیپیکال روشنفکر ایرانی از نظر تناسب اطلاعات و نظرپرانی.

آقا کسورات بچه‌های بیمارستان از کل حقوق من بالاتره.
کاش انتقالی می‌گرفتم اون‌جا. من که شب رو بیدارم حالا جای خونه تو بیمارستان می‌موندم.

کلا کاش آقایون می‌دونستن با دهان بسته و حفظ ابهت از راه دور چقدر زیباترن.

بعد سؤال‌ها در این حد مسخره که مثلا مختار چند تا ریش داشت و چیزهایی که در حالت عادی برای مورخ‌ها ارزشی نداره.
بگذریم که فکر می‌کنن تاریخ اسلام یعنی همون سی چهل سال اول به علاوه هر چی صدا و سیما فیلمش رو ساخته فقط.

اه چقدر رو مخه هر جا می‌فهمن تاریخ خوندی یه سؤالی می‌پرسن که اسم فلانی چی بود یا بهمانی چی کار کرد انگار باید به اون‌ها ثابت کنم چیزی بلدم یا نه.
خیلی دوست دارم هر بار بگم ازگل آخه تو چه خری هستی دقیقا که بخوای استاد راهنما بازی در بیاری ولی خب زشته و باید صبور بود علی الحساب.

محدوده شهرری و دولت آباد و اون طرف‌ها خیلی عجیبن واقعا. یک تعداد زیادی آدم داره که به شدت سنتی در حد زن تنها نیاد تو مغازه و آبجی شما برو خونه من کارها انجام شد خبر می‌دم و از اون طرف سینه‌چاک رضاشاه و همزمان به شدت پایبند به محرم و هیئت و نذری ولی گهگاهی…