اصرار کنم؟ اصرارمو تو بیست سالگی جا گذاشتم. بخوام هم نمی‌تونم برگردم برش‌دارم.

باز خوبه دیگه تا ۹۶ سال بعد آخرین پاییز قرن و آخرین فلان قرن و آخرین بیسار قرن نداریم. شاید اون موقع حوصله داشتیم.

**من لم یکن نورًا لنفسه
لن تُسعفه کل أضواء الكون.

هرکس برای خودش نور نباشه؛
کل نورهای دنیا هم نمیتونن بهش کمک کنن.**

ده از ده، مخصوصا عکس کاور.

Our dream
@Piade_Gard

خردمندی گفته اگه بخوایم از نو متولد بشیم، باید بدونیم چطور بگذاریم چیزی در ما بمیره. که تولد، دست‌کم به شکل نمادین، ثمره‌ی گونه‌ای از مرگ است. تعبیر دیگه‌ی این دیدگاه، دست کشیدن از چیزی برای به دست آوردن چیزی دیگر است. گاهی این اتفاق به حکم روزگار برای ما رخ میده: هر شب که می‌خوابیم، خودِ دیروز ما انگار می‌میره؛ و صبح که بیدار میشیم، انگار دوباره به دنیا میایم. اما بعضی‌وقت‌ها این باید یک تصمیم باشه. پس انتخاب می‌کنیم که تلخی شکست‌مون بمیره، تا فرصتی برای چشیدن شیرینی پیروزی داشته باشیم. خودمون رو در مورد اشتباهی که انجام دادیم می‌بخشیم، تا راهی پیدا کنیم برای زندگی بهتر. عشقی رو که از دست رفته، به باد می‌سپاریم، تا خنکای دوست داشتن و دوست داشته شدن رو باز بر صورت‌مون حس کنیم. برای رسیدن، باید عبور کرد.

پ. ن. یادم افتاد که خردمند دیگه‌ای گفته: خواب برادر مرگ است. و بخشی از تفاوت این دو در همین است که بعد از مرگ، تولدی در کار نیست (ممکنه در دیدگاه شما این جمله معتبر نباشه.) اما خواب، اگر فقط خواب باشه، همیشه هبه‌ای از نفسی تازه برای ما داره.

بین سبک‌های مختلف راک بیشتر از همه می‌تونم با پاپ-راک، پست-راک، سمفونیک-متال و کانتری-راک ارتباط برقرار کنم و بقیه رو زیاد نیستم حقیقتا.

دیگه پشت‌سرهم راک نمی‌ذارم و برمی‌گردم به روال سابق و شافل‌طور.

این زیبا یک یادگاریِ عزیزه.

#Instrumental
#Post_Rock
#Nonvocal

@Piade_Gard

زمانی که به سرعت می‌گذرد
و حالی که به گذشته می‌رود.

#Post_Rock
#Nonvocal

@Piade_Gard

من دل و روده همه سبک‌های موسیقی رو دراوردم؛ از بی‌کلام گرفته تا سنتی و پاپ و هیپ‌هاپ و قدیمی و جدید و هم ایرانی هم خارجی. اما اون‌طور که باید و شاید راک رو جدی نگرفتم. باید بیشتر ورود کنم به دنیای راک و متال. احساس می‌کنم چیزی توش هست که داره منو فرامی‌خونه. با ما همراه باشید.

از چت‌جی‌پی‌تی در مورد «پذیرش» سوال کردم و لابه‌لای پاسخ‌ش این جمله رو گفت که «گاهی ما می‌خوایم همه چیز رو تحت کنترل داشته باشیم، اما حقیقت اینه که نمی‌شه همیشه همه چیز طبق برنامه‌مون پیش بره. پذیرش یعنی بدونی که تغییرات و نتایج غیرمنتظره بخشی از زندگی هستن و نیازی نیست که همه چیز رو کنترل کنی.»