یکی از باگ های من اینه که میگم بخشیدمت ولی در اصل نبخشیدمت .

به نقطه ای رسیدم که دلم میخواد به هر آدمی که بهم نزدیکه و دوسش دارم بگم:
"ببین من حالم خوب نیست
شاید یه مدت نتونم باهات حرف بزنم،
ببینمت یا بغلت کنم یا خیلی سرد به نظر بیام
ولی باور کن ازت ناراحت نیستم
قصدم ندارم که از زندگیم حذفت کنم
به عنوان یه انسان منم گاهی نیاز دارم با خودم تنها باشم تا ریکاوری بشم و انرژیم برگرده ؛فقط همین!
دلم میخواد داد بزنم و بگم میشه دست از دوست داشتنِ من بر نداری و صبر کنی تا من با یه حال بهتر برگردم کنارت ؟"
بخدا خیلی خستم.

حساي بد رو یادتون باشه هیچوقت به عزیزاتون ندین، الان که نمیفهمید ولی بعدا که دیر شده چرا..

زندگی فیکتونو حداقل به رخ ما نکشید ما که میدونیم قبلش چی بودین و چی شدین!?

رفتار سمی من؟
اگه پنج صبحم بهم پیام بدی با بدی هایی که بهم کردی، درداتو میشنوم.

تو کل زندگیم یه بار غرورمو گذاشتم کنار برای یه نفر و همون یه نفر بهم نشون داد که اشتباه ترین کاره!

تو با بقیه هیچ فرقی نداری، این منم که
باعث میشم تو با بقیه فرق داشته باشی.

همونجا که شایع میگه:
احتیاج دارم به یه خوشحالی از ته دل!

ما بین افرادی حسود با چهره های صمیمی زندگی میکنیم.

[و در نهایت یک روز ما روشن
خواهیم کرد چراغ خانه رویاهایمان را?]