بی پرده بگویم؛ من در دنیایی حل شدم که سوادی بیش از آموخته های من داشت.

کبریتی که سوخت،
هرگز روشن نخواهد شد.

آنقدر خداحافظی تلخ بود، که خدا آخر نماز هایش سلام را واجب کرد…

سیبی که گاز زدید را رها نکنید. دیگر هیچکس آن را انتخاب نمی‌کند…

ما چله نشینان ره طربت یاریم
بادا که یلدای دگر از سفر آید…

من از استقامت خود بیزارم. کاش دردی بیاید، و من را تا ابد در خود حل کند…

- عادت خواهی کرد.
+ اگر تنها شدم چه؟
- مهم نیست. آنگاه، به تنهایی عادت خواهی کرد.

دوست دارم همدمت باشم ولی سربار نه?

خوشبختی از چه عناصری تشکیل شده؟
فقط از دو چیز:
یکی روح آرام و دیگری بدن سالم