شبیه همهمه‌ای گنگ هستم، نجوایی که هزاران نفر از پشت کوه برای من زمزمه می‌کنند و من نمی‌شناسم، تصاویری از کودکی‌ام که به من نشان می‌دهند و من نمی‌شناسم، خاطراتی که در خواب‌هایم تحریف‌شده تکرار می‌شوند و من نمی‌شناسم. هویتم، شناسنامه‌ام، جد و آبادم، نمی‌شناسم. بی‌در و پیکر، پا در هوا، همچون فضایی خالی میان طبقات ساختمان نیمه‌کاره.

از شخصی‌ترین ترک‌های زندگیم

صرفاً برای وقت‌هایی که اون‌قدر حجم جسم سیاه هولناکه که مجالی برای فکر کردن به طلوع آفتاب هم نیست.

اورفئوس، آوازه‌خوانی بود که چنگ می‌زد؛ چیزی شبیه به شمایل مطرب امروزی البته با جایگاهی والاتر. می‌گن اونقدر تو این کار استاد بود که نه انسان‌ها، نه حیوانات و گیاهان، که حتی سنگ‌ها و اجسام هم موقع چنگ‌نوازی قدم‌به‌قدم اورفئوس تو جنگل‌های یونان راه می‌رفتند. همه این‌ها رو بذارید در کنار اینکه اون فرزند کالیوپه‌س؛ زنی که دختر زئوس (خدای خدایان) بود و به عقیده یونانیان الهام‌بخش هومر در خلق حماسه ادیسه.

اورفئوس با ائورودیکه ازدواج می‌کنه. یک روز ائورودیکه تو جنگل بوده که با آریستائوس (ایزد شکار و کشاورزی) مواجه می‌شه و صورت ائورودیکه کاری با آریستائوس می‌کنه که چنگ اورفئوس با اجسام و اشیا.
ائورودیکه وقتی متوجه این عشق افسارگسیخته آریستائوس به خودش می‌شه سعی می‌کنه از دستش فرار کنه که یه مار نیشش می‌زنه و وارد دنیای مردگان می‌شه.

دنیای مردگان هم مثل اینکه‌ آنچنان بی‌در و پیکر نبوده؛ مثل تقریبا هر جهنمی در اساطیر یونان ملکه و خدایی داشته. پرسفون، به‌عنوان ملکه دنیای مردگان وظیفه داشته که لعن و نفرین ساکنان زمین رو در مورد ارواح مردگان به‌اجرا دربیاره.

اورفئوس برای نجات ائورودیکه وارد دنیای مردگان شد و به هر چیزی که تونست چنگ زد تا معشوق خودش رو از اون دنیا نجات بده ولی هیچ‌چیز کارساز نبود، جز حرکت انگشتانش بر زخمه ساز. پرسفون وقتی صدای ساز اورفئوس رو شنید انقدر مجذوب این نوا شد که اجازه خروج هر دو اون‌ها رو از اون دنیا داد؛ منتها با یک شرط:

هنگامی که اورفئوس در حال رفتن به جهان زندگان است ائورودیکه پشت سرش حرکت کند و اورفئوس به هیچ‌وجه به عقب نگاه نکند.قاعدتا این باید مقدمه‌ای باشد برای یک پایان خوش کلیشه‌ای؛ اینکه اورفئوس و ائورودیکه به هم نگاه نکردند، وارد دنیای زندگان شدند، تا ابد خوش و خرم در اطراف کوه المپ زندگی کردند و احتمالا فرزندشان هم در آینده خدا یا ایزد یک جهنم‌دره‌ای شده.

ولی اینطور نیست؛ اورفئوس چنگ آخر رو بر جان معشوق زد و نتوانست به پشت سرش نگاه نکند. همه چیز در یک لحظه، با یک نگاه تموم شد. مثل مسلمونی که در طواف کعبه بی‌مقدمه به پشت‌سرش نگاه کند.
صورت ائورودیکه چنگ بر زمین و زمان بود.

اتفاقاً من یه مرد هستم
هیچ‌وقت هم پول یا زنی نداشتم
ولی خیلی فعالم.

چیزی که هست اینه که نمی‌تونم با دست‌هام ارتباط برقرار کنم.
نمی‌تونم اشیا رو لمس کنم؛
و وقتی اشیا رو لمس می‌کنم، هیچی حس نمی‌کنم.

The Fire Within (1963)
- Louis Malle

اگر قرار باشه فقط یک چیز رو برای هفته آینده گوش کنید:

اگه یه روزی باد اگه یه روزی باد