ناراحتم. برای از دست دادن امید، برای زیرچشم‌هایی که داره گود می‌ره، برای اشک‌های گاه و بی‌گاه، برای حالت تهوع ناشی از استرس، برای این حجم از میل به نیستی، برای چشم‌های غمگین و فکرهای بی‌نتیجه.
برای زندگی، ناراحتم.

می دانم چرا هیچ گاه به یاد من نیستی،من زخمی بر روحت به یادگار نگذاشتم که با هر تلنگری به یادم بیوفتی.
انسان به زخم ها بیشتر می اندیشد تا مرهم ها.
"ایوان کلیما"

اگر من شما را از دست داده‌ام، شما هم در عوض دلی را از دست داده‌اید که تپش‌های عاشقانه آن را در هیچ جای دیگر نخواهید یافت.
"از نامه‌ی فروغ فرخزاد به پرویز شاپور"

هرچقدر دلت میخواد راجبم حرف بزن تا کسی سمتم نیاد ولی یادت باشه من همون کسی بودم که همیشه کنارت بود.

و از اینجا به بعد فقط توی گذشته‌ام اون آدمی که بهم نشون دادی رو دوست دارم.

درحقیقت، ایا شما واقعا او را دوست دارید؟ یا فقط احساساتتان را دوست دارید و با انها احساس وابستگی می‌کنید، و تلاش می‌کنید که این احساسات را خرج شخص دیگری کنید؟ ایا واقعا با خودتان صادق هستید؟ برای لحظه‌ای بنشینید و بی‌اندیشید. ایا شما برای او دل می‌سوزانید؟ یا فقط برای خودتان دل می‌سوزانید که نمی‌توانید با او باشید؟ ایا شما واقعا اورا دوست دارید؟ فقط "دوست دارید"؟ همینگونه پاک و صادقانه و بچگانه مانند همین کلمه؟از ان دوست داشتنهایی که مادری به فرزندش هدیه می‌کند؟ از انهایی که دوستان با يکديگر پیوندش را می‌بندند؟ یا چیز بیشتری از دوست داشتن؟ اصلا با خودتان صادق هستید؟ اصلا با او صادق هستید؟ پس دراینصورت چگونه ادعای دوست داشتن او را در سر دارید؟ ایا شما واقعا عاشق هستید؟ یا که فقط خودخواه هستید؟

شب خانوم های خوشگل و مهربون بخیر،
آقایون میتونن کابوس ببینن برام مهم نیست.