«و تو در من خواهی رویید
تو در خون من سبز خواهی شد»

«کاش می‌توانستم همچون خوب ترین دلقک جهان،تورا سخت و طولانی بخندانم»

نمیدونم متوجه منظورم میشد یا نه ولی
مغز من مطالب جدید رو انگار دیگه قبول نمیکنه. انگار به این پذیرش رسیده که دیگه همینقدر کافیه.دیگه درس جدیدی نمیخوام بفهمم.
دیگه یادگیری درس جدید و امتحان رو نمیخوام.به فرسودگی رسیدم.نمیخوام با جزوه و امتحانات زندگی کنم.ولی نمیشه.به معنای واقعی جون میکنم مطالب رو برسونم و بخونم بدون اینکه بفهمم و چیزی به ذهنم اضافه کنه.
خستم.ازینکه بین همه چیز دغدغه امتحان رو هم داشته باشم خستم.

هرچه با من اینجاست،رنگ رخ باخته است.

حالا که گریه دوای دردمه،چرا چشمم اشکشو کم میاره؟

«ما را میان قصه اندوه یاد کن
ما را میان غصه انبوه یاد کن
ما را به رفتنی که پر از عشق ماندن است
ما را به استقامت یک کوه یاد کن»

راستش به خود ظلم کردم
برا تمام آن وقت هایی که باید میرفتم
ولی ماندم

نوشته بود : زندگی که فقط فتح قله ها نیست. زندگی گاهی بیرون آمدن از دره هاست.