به به

خدا زِ حالم خبر ندارد!

من
دلم سخت گرفته است
از این
میهمانخانه‌ی
مهمان‌کُشِ
روزش تاریک...

- نیما یوشیج

درون من قبری ست؛ که تخت خواب من است!
من را به جای به خاک…
به خواب بسپارید!
تمام مالم را به نیل میبخشم…
عصای موسی را به آب بسپارید

مرا رفیقان به سخره میگیرند!
بریده دستم را غلافِ شمشیرم
زمین اگر گرد است؛ چرا نمیبینم؟
جهان اگر فانیست؛ چرا نمیمیرم؟!
به مرگ میخواهم اگرچه یک ساعت!

دوباره طایفه ام؛ در آشتی باشند
شناورم بر نیل و آب، گور من است و…
ماهیان بر من، گلاب میپاشند
به طعنه میگویم؛ که خوب و خرسندم!
زبانِ طعنه من؛ همیشه کوتاه است
کسی چه میداند؟ کسی چه میفهمد؟

که یوسفی یک عمر، درون این چاه است؟

عشق فقط عشقِ قیصر امین پور اونجا که میگه :

سال‌ها رفت و هنوز یک نفر نیست بپرسد از من
که تو از پنجره‌ى عشق چه‌ها می‌‌خواهی ؟!

صبح تا نیمه‌ی شب منتظری ، همه جا می‌نگری
گاه با ماه سخن می‌گویی ، گاه با رهگذران ...

خبرِ گمشده‌ای می‌جویی ؟
راستی گمشده‌ات کیست؟ کجاست ؟!

بزرگ شدن اینجوریه که داری زیر فشار زندگی
له میشی ولی باید ادامه بدی.
شبها فکر و خیال تا دیر وقت نمیذاره بخوابی،
ولی با این حال مجبوری صبحِ زود بیدار شی.
مغزت درگیرِ کلی مسئله و مشکله،
ولی مجبوری درس بخونی.
به اندازه‌ی وسعتِ یک دریا اشک داری،
ولی مجبوری تو حموم زیر دوش آب سرد حلش کنی.
حوصله سر و کله زدن با آدمها رو نداری،
ولی مجبوری بری تو اجتماع.
کلی استرس و اضطراب داری و نگران خودت و آینده‌ای،
ولی با این حال مجبوری مسیرو ادامه بدی.
چون زندگی قرار نیست وایسه‌ تا تو رو به راه شی.

با تو شاه ماهی دریا، بی تو مرگ موج تو ساحل .

آرامش امشب؛
‌

خلاصه داستان زندگی منو، همين يه جمله توصيف ميكنه:
«هميشه از بيرون آرامش داشتم ولی از درون در حال
فكر كردن به همه چيز بودم..»

این متن فوق العاده اس