اینم از خدمت سربازی. تمام شد. اونقدری حرف دارم که اصلا نمیدونم از کجا شروع کنم.

ایستاد.

آخرین جمله‌ی جوزف هنری گرین (1863_1791)، جراح و کالبدشناس بریتانیایی، هنگام گرفتن نبض خودش.

خم شد.
چیزی از زمین برداشت.
باز خم شد.
چیزی از زمین برداشت.
دوباره و چندباره.
نزدیک رفتم به پرسش.
نگاه کرد به آتش‌های فراوان سپاه دشمن.
فرمود: «فردا کودکانم در این بیابان، پیِ پناهی می‌دوند.»
دستهایش پر بود از خارهای بیابان.
شب عاشورا بود.

_عطیه رحمانی

[در عمر چهل و پنج ساله‌ی عباس، این اولین بار بود که مولایش حسین را به جای مولا و سرور با خطاب "برادرم" صدا میکرد:
مرا حلال کن برادر! نتوانستم آب بیاورم.]

از کتاب #شهید_عشق

نمیدونم چقد از داستان پینوکیو رو یادتونه؛ هربار که انتخابات میشه و فیلم رقص و پایکوبی و جیغ و هورا! از میتینگ‌های انتخاباتی اصلاح‌طلبان رو می‌بینم یاد اون قسمت داستان پینوکیو می‌افتم که یه فردی با لباس و سر و وضعی شبیه به نجیب‌زاده‌ها با یک‌سری کالسکه شکیل و رنگارنگ اومد بین بچه‌ها و ازشون دعوت کرد باهاش برن به سرزمین رویاها، جایی که ساخته شده واسه خوش‌گذرانی و تفریح و سرگرمی. پینوکیو و مابقی دوستانش باهاش رفتند و رسیدند به دنیایی پر از اسباب بازی و بساط خوش گذرانی. تا صبح خوردند و نوشیدند و خندیدن و مست کردن و رقصیدن و از فرط خوشی به خواب رفتند.
صبح که بلند شدند دیدند گوش‌هاشون دراز شده، پاهاشون تبدیل به سُم شده، دُم درآورند و در یک کلام همشون #خَر شدند.
حالا همونی که این بچه‌ها رو خام کرده بود با شلاق اومد سراغشون و این خرها که حالا کاملا موجوداتی بی‌دفاع بودن، مجبور بودن صبح تا شب واسش حمالی و باربری کنن.

کاش طوری زندگی کنیم که مرگ‌مون‌ باعث خوشحالی اوباش و فواحش و مشرکان و کفار و حرام‌زادگان و زن‌زندگی‌آزادی‌ها بشه.