زندگی؟
موسیقی‌ای که دیگر حسی در من برنمی‌اَنگیزد،

مراقب من باش، از من فقط تو مانده‌ای.

و در انتها تو می‌مانی و همان اندوهِ قدیمی.

چه فکر‌ها که هرگز کلمه نشدند.

- چیستی؟!
- من؟ غمی در پوستِ آدم!

شب خیلی وقته که شب نیست ، قطاری با کوله باری از فکر و خیاله.

نیاز به رفتن دارم و معلق بودن و محو‌ شدن.
باید انسان بودن را به پایان برسانم و ابر بودن
را آغاز کنم.

کاش آنقدر با من یگانه می‌شدی که می‌توانستم
هر آنچه را که از خودم نیز پنهان می‌کنم برایت
بازگو کنم؛ بدون آنکه بترسم از تاریکی‌ام بگریزی
یا روح تو نیز رنگ سیاهی‌هایم را به خود بگیرد.

چگونه می‌توانم تنها نباشم وقتی عمیق‌ترین
شادی‌ها و رنج‌هایم را در تنهایی گذرانده‌ام و
با هیچ کلمه و نگاه و آغوشی نمی‌توانم حس
واقعی آن لحظات را به شخص دیگری منتقل
کنم؟

گفت سعی کن اَحمق باشی دخترجان ،
تنها اَحمق‌ها در این دنیا غمگین نیستند.