نمونه شعر کلاسیک حمید مصدق

مرا با سوز جان بگذار و بگذر
اسیر و ناتوان بگذار و بگذر
چو شمعی سوختم از آتش عشق
مرا آتش به جان بگذار و بگذر
دلی چون لاله بی داغ غمت نیست
بر این دل هم نشان بگذار و بگذر
مرا با یک جهان اندوه جانسوز
تو ای نامهربان بگذار و بگذر
دو چشمی را که مفتون رخت بود
کنون گوهرفشان بگذار و بگذر
در افتادم به گرداب غم عشق
مرا در این میان بگذار و بگذر
به او گفتم: حمید از هجر فرسود!
به من گفتا: جهان بگذار و بگذر

#راه_شعر
#انجمن_ادبی_رها
https://t.me/rahesher

درود بر جناب آقای دکتر حوری
سپاس از ارسال این پست بسیار مفید و ارزشمند

درود بر شما آقای اسلامدوست عزیز
یکی از دوستان دو بیت شعری ارسال کرده بودند برای من ، که  توضیح مختصری به ایشان دادم :
« من زبان بریده ی عشقم
ریشه های غمی کهنسال ام
من خودم سمت غصه می آیم
آه ای غم نگرد دنبالم»
فکر کردم برای شما هم ارسال کنم شاید برای بعضی مفید واقع شود .

این دو بیت شعری را که ارسال کرده اید و در زمینه‌ی غم و اندوه جالب است ، یک غم افزائی بزرگ در پی دارد و آن با کمال تأسف نوشتن کلمات «عشقم» «کهنسالم» و «دنبالم» است .
از لحاظ دستوری «م» در دنبالم «ضمیر متصل ملکی اول شخص مفرد» است:
م، ت، ش ،(اول شخص دوم شخص سوم شخص همگی مفرد)مثل : دنبالم ،دنبالت ، دنبالش .مان، تان شأن .(اول شخص دوم شخص سوم شخص همگی جمع)مثل دنبالمان ، دنبالتان ، دنبالشان.
این ضمیر متصل ملکی همه جا ضمیر متصل ملکی است . مثل کتابم کتابت کتابش . کتابمان ، کتابتان ، کتابشان .

اینها ضمایر متصل مِلکی هستند .ولی بعضی دستگاهها را بحال خودشان بگذاری جدا تایپ می کنند .این غلط است مگر اینکه آن اسم یا صفت به حروف نامتصلی مثل د ذ ر ز ژ و ,ختم بشوند . (مدادِ من =مدادم ---رخ زرد من = رخِ زردم) (اگر اینجا این عبارت را رُخْ زردم بخوانیم معنای آن عوض شده و معنا و نقش حرف«م»هم تغییر می کند .)البته همینجا هم مسأله ی اتصال کلمات مختوم به( و، ی، ا )شرایط خاصی دارد که قبلاً مفصل توضیح داده شده است .
ضمایر منفصل ملکی عبارتند (نوشتن همین کلمه ی عبارتند بشکل«عبارت اند» غلط است ،غلط است ، غلط است . ما در حروف فارسیمان شش نوع حرکت داریم که معمولاً در نوشتن و خط التحریر بکار نمی بریم و آن در همین کلمه ی «عبارتَند» هم مستتر است ولی بعضی آنرا نمی فهمند و بجایش «الف»می گذارند .)
ضمایر منفصل ملکی عبارتند از :
من ، تو ، او ، ما ، شما ایشان .
کتابِ من
کتابِ تو
کتابِ او
کتابِ ما
کتابِ شما
کتابِ ایشان (آنها)
(کسره ی زیر حرف ب در کلمه ی کتاب هم اسم دارد هم وظیفه .
اسمش «کسره است و وظیفه اش«نشان دادن رابطه ی بین کلمه کتاب و کلمه  ی من  است   که به آن «اضافه»می گوییم)  کسره ی اضافی ملکی ). کسره ی اضافی انواع مختلف دارد  ).

اما حرف (م) در کلمه ی (کهنسالم) که به غلط (کهنسال ام ) نوشته شده است .
اینجا حرف میم ضمیر متصل اول شخص مفرد نیست.
اینجا اگر بخواهیم کلمات را در شکل اصلی آن بیان کنیم (البته توضیح بیشتر و مفصلتری دارد) (دنبالم) می شود( دنبالِ من) و( کهنسالم )می شود (کهنسال هستم) .
من زبان بریده ی عشقم (پس چرا عشق ام ننوشته؟ چون متأسفانه بدلیل عدم دسترسی به منابعِ صحیح و متقنِ درست نویسی فارسی و با توجه به برنامه های موجود در فضای مجازی آشفتگی‌های زیادی در نوشتار فارسی ایجاد شده است.)
من زبان بریده ی عشق هستم
ریشه های غمی کهنسال هستم
من خودم سمت غصه می آیم
آه ای غم نگرد تو دنبالِ من

فرایند حضور حرف (م) در انتهای عشقم و کهنسالم (باز هم تأکید می کنم نوشتن و تلفظ کردن «کهنسال ام» غلط است .  )
خود کلامی طولانیست که اگر دوست داشتید یاد آوری کنید سر فرصت آن را هم برایتان توضیح بدهم و مؤثر واقع شود  .

استاد رضا براهنی اولین استادم در نویسندگی