متوجه شدم هرچقدر هم تلاش کنم دیگه حوصله قبل رو ندارم.

به اندازه کافی تو چش همتون کردم که موهام در اصل فره یا کافی نیست؟؟؟

زمانی دلم برای "من قدیم" تنگ شد که جای "تو"، با یادآوری "خاطرات تو" لبخند زدم.

بین یه مشت زبون نفهم از جمله خودم گیر افتادم حقیقتا.

حق بده دیگه دلم نخواد پروانه‌ای توی قلبم پرواز کنه.
از حس قشنگش متنفرم.

کاش منو با اون قطب خودخورم تنها نزارید.

چیزی مونده و امتحان نکرده باشم واسه زنده نگه داشتن تتمه جونم؟