قلم بر تنم می‌کشد، سرتاسر آبی ام می‌کند و هردو می‌‌دانیم که روزی قلم‌اش چاقویی تیز بر جانم خواهد شد. هنرش آشکار می‌شود، خط به خط، خون‌آلودم می‌کند و همانند تشنه‌ای خونم را می‌چکاند و از درد هایم‌ تغذیه می‌کند. آتش بر جانم می‌زند، خود آگاه است از بی‌ جانی‌ام؛ توانم را ریز به ریز می‌سنجد و تا آخرین قطره‌ی خونم را که نریزد، تسلیم نمی‌شود.
چشمانش تهی از زهرِ عشق می‌شود و بینایی‌ او که برگردد، کارم تمام است؛ ودای خداحافظی می‌خواند و مرا پشتِ دیوار چشمانش‌ پنهان می‌کند تا روز مبادا، شاید به یادم‌ افتد و گرمای دست‌های‌ سردم‌ را به یاد آورَد. اما به وقتِ بازگشتنش، جنازه ای بیش نیستم.

بی گمان ما راهِ خانه را بلد بودیم، خانه چشم های تو بود.