گمشدم،توی اتاق همیشه نامرتب،بی حوصلگی برای‌ جواب دادن پی‌ام ها و تماس ها،سردرگمی و مبهم بودن آینده،ناامیدی،
افکار منفی،بی اشتهایی،سردرد بدن درد و معده درد،سرما خوردگی،غر،کلافگی،حس گمشدگی،حس بی معنا بودن همه چیز،بی هدفی،حساسی و زودرنجی،لذت نبردن از هیچ چیز،خستگی زیاد و میل دائمی به همیشه خوابیدن

کوتاه ترین توصیفی که میتونم از خودم بکنم گریه دارم اما گریم نمیاد.

اورتینک خیلی کلمه کوتاه و ناقابلیه در مقابل کاری که من با مغزم انجام میدم.

از کسی انتظار نداشته باش عشقی رو بهت بده که خودت یبارم به خودت ندادیش.

گاهی وقتا خستگی فقط مال بدنت نیست. یه وقت‌هایی هست که روحت هم از بس که روزها سنگین شده، دیگه چیزی نمی‌خواد. وقتی به آخر یه روز طولانی می‌رسی، دیگه هیچ چیزی جز سکوت و یه احساس سنگین توی دل نمی‌مونه. انگار هیچ چیزی نمیتونی بگی، ولی همه چیز رو حس می‌کنی؛ اینکه حتی خسته‌ترین لحظه‌ها هم تموم نمی‌شن.

یکی از چیزایی که هیچوقت نمیتونم باهاش کنار بیام کتاب مجازیه، افتضاحه و تمام رغبت و علاقه‌م به خوندن کتاب رو از بین میبره، تمام لذتِ خوندن توی ورق زدن کتابه.

یسری آدما ام وجود دارن که سرعت رنگ عوض کردنشون در صدم ثانیه اس

مَن ها شکست تا،من شدم!

همانکه میماند همیشه ترک میشود