و خدا برای لیلی، پیاٰمبری را فرستاده بود...

«شاٰه شمشادقدان
خسرو شیرین‌دهناٰن
که به مژگاٰن شکند
قلب همه صف‌شکنان»
قمر هر دو جهاٰن است
کَز فردوس بَرین،
بر دامن بانوی علی «ع»
تابیده.

و أنتَ القَمَر 🌙

تو در جهان خلاصه شدی یا جهان در تو؟

وسعت جهانی را در قامت خویش جای داده بود؛
گیسو‌یش موج دریا، ابریشم‌،
پوستش لطافت هر گلبرگ،
تنش دشت شقایق‌ها،
لبش شراب طهور،
خنده‌اش دُر پنهان در صدف،
گونه‌هایش غنچه‌ی گل سرخ،
ابروهایش هلال ماه،
چشمانش کهکشان رمزآلود،
قوس کمرش انحنای رنگین‌کمان،
بازوهایش ساقه‌ی لطیف افرا،
رگ‌های درهم تنیده‌اش ساغر جاری در تنِ تاک،
نغمه‌ی صدایش ترانه‌ی سحرگاهی بلبلان و
عطر وجودش شکوفه‌ی بهاران..

? نیمه‌های لیل که از راه می‌رسید نگاٰهت را از خطوط منتظر ورق‌های کتاب می‌ستاندی، شب گیسواٰنت را روی تخت پریشان می‌کردی، به آغوشم پناه می‌آوردی و مهتاٰب چهره‌ات را در گودی گردنم پنهان. در میان نسیم نجواها و حریر بوسه‌ها، به دیدار خواٰب می‌رفتی و این شروع بیداٰری…

در زندگی، چشم‌هایی را داری که منتظرت باشند؟

ای کاش مرا به ناٰم تو بشناسند.

از من استخوان‌هایی خواهد ماند که عاٰشق توست..

می‌گفت کسی ما رو نخواست؛
شما ما رو گردن بگیر امام حسین «ع».