به پرده پنجه کشیدی و تار ساز نمودی
چه سان کشم من از این پرده، چون دری نشناسم

به هوش بودم و تکرار می‌سرودم و حیران
که کوثری صفتم در میان و ابتری نشناسم

ز جمله مغ بچگان می‌کشم عتاب، ولیکن
من آن ستاره‌شناسی، که اختری نشناسم

به نکته دانی و یکتا شناسی‌ام، که نداند
که من قلندرم و جز قلندری نشناسم

به بزم دلبرکان، سجده می‌برم به عنایت
به کوی سجده کنان، رسم دلبری نشناسم

چه دانی و چه بگویم، جمال یار و دل من
زبان به کام همان به، که همسری نشناسم

مجال ماست همین چند بیت و ذکر سلامت
مپرس از سر رحمت، که چون سری نشناسم

به یاد زلف و نگاهش، که باد می دادش
رها شدم به شط شعر و شهپری نشناسم

تو برایم چو وجودی غمینی، گل زودمیرای شعر، که همان دم که با آن خوشم و بر آنم تا سرمست شوم از وجودش، حس می‌کنم که باید بگریزم به دورها، بسیار دور، به‌سبب شوربختی جان خویش؛ شوربختی اندوهناک من. آن‌گاه که دیوانه‌وار به سینه‌ات می‌فشارم و لبانت را به دهان می‌کشم، طولانی و بی‌وقفه، غمگینم، عزیز من! زان رو که قلبم بسیار خسته است از عشقی چنین عاجزانه به تو. تو لبانت را بر لب من می‌نهی و خود را وامی‌داریم تا سرخوش باشیم از عشقمان، که هرگز شاد نخواهد بود -زیرا که جانمان بسی خسته است از رؤیاهایی که پیش از این دیده‌ایم-.
-چزاره پاوزه

تی غصه آخر مرا کشه.???

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت گل بخندید که از راست نرنجیم ولی هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت گر طمع داری از آن جام مرصع می ملع ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد هر که خاک در میخانه…

این وضعیت آخرین چیزی بود که می‌خواستم تجربه‌ش کنم.

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می ملع ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد هر که خاک در میخانه به رخساره نرفت

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت

گفتم ای مسند جم جام جهان بینت کو گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت

سخن عشق نه آن است که آید به زبان
ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت
-حافظ