بارها گفته بودم اینجا چقدر برام باارزشه. چقدر برام امنه و بدون هیچ هراسی اینجا خوده واقعیمم. سال‌های زیادی اینجا نوشتم و لحظات زیادی از زندگی‌م رو ثبت کرده بودم. آخرین چیزی که در مخیله‌م می‌گنجید ترک کردن اینجا بود. ولی متأسفانه اینجا مثل قبل نه تنها نقطه‌ی امنی نیست، بلکه هیچ رغبتی برای نوشتن در من ایجاد نمی‌کنه. مهم نیست پشت نوشته‌هات چه احساسات و تصورات پاکی وجود داره وقتی عده‌ای کثافت بخوان خواننده‌ی لحظه‌ایِ اونها باشن. ترجیحم اینه تنها خواننده‌ی نوشته‌هام خودم باشم یا ده نفری که سرشون به تنشون بی‌ارزه. دیگه تقریباً تو این مدت خودتونم دیدین از بسیجی گرفته تا یه مشت بی‌شرف چطور ثانیه به ثانیه پِیِ چک کردن اینجا و اذیت کردن بودن‌و هستن. حالا اینجا بمونه برای شماهایی که تا امروز جز سلب آسایش مردم وظیفه‌ی دیگه‌ای به دوش نداشتین. بمونه برای شماهایی که بازی با آبروی ناموس مردم شده افتخارتون چون بی‌ناموس‌زاده شدین.
من از خیرِ امن‌ترین نقطه‌ی زندگیم و پناهِ کوچیکم گذشتم، اما از تک‌تک شماهایی که مسبب‌ش بودین نمی‌گذرم.
من دوباره از نو شروع می‌کنم؛ اما اینبار در آرامشِ کامل. در جایی که خبری از هیچ انسانِ نکبت و پستی نباشه. درجایی که دیگه اسمش کورالاین نیست و نویسنده‌ش هم تا سالیان سال، بی‌نام باقی خواهد موند.

خدانگهدار?

به زمان اجازه می‌دم قدرتشو بهم ثابت کنه؛ پس شب‌بخیر.