چه داستانی!

بعضی روزها، روز هشتم هفته ان؛ برای مثال اسمش هم فلاکتشنبه‌ست. نیم نفسی رو میکشی لیوان ترک برمیداره، گلدون کج میشه، پنجره با صدای باد محکم بسته میشه، میون ضرب و زور ذهنت برای نوشتن جوهر روی کاغذ پخش میشه، کبوتر سفید جون میده چند قدمیت... چه روزِ هشتمی بود.

اگر شانس عظیمی در زندگی بعدیم نصیبم بشه، احتمالا تبدیل به تکه ابر خاکستري بشم که جلوی تیغه ی تیز نور آفتاب رو میگیره برای اذیت نشدن چشم های بادوم.

‍ یکی درمیون بازی سایه و آفتابِ بین درخت هارو رد میکنم. فکرم گلاویزه با سرعت گذر زمان انگار که من و زمان مسابقه گذاشتیم بی خبر از اینکه هردو بازنده ایم.

بدو. چشمات رو ببند و بدو. بلند شو تن سرد روی آسفالت کشیده شده انتهای رد خون درخور طلوع نیست. بدو.

She's like a plant. She moves. She loves life. She's alive.