‍ ‌
یک:
هنوز هم خیلی‌ها _ دقیقا خیلی‌ها _ خیال می‌کنند که چیزی ناپاک، زشت و کریه در امیال جنسی هست. بنابراین "عشق راستین" را پدیده‌ای عاری از شهوت (!) می‌دانند که اگر زبانم‌ لال چیزی جنسی در این عشق رخنه کند، همه‌اش ساقط می‌شود، عشق کثیف می‌شود، یا عشق بی‌اعتبار می‌شود.‌
‌‌‌‌
دو:
عده‌ای، بوسه و هرچه را که به خواهش‌های تن و بدن ربط دارد، ناپاک و پَست می‌دانند. هنوز عشقی که "بوسه و تن را نمی‌خواهد" ستایش و تقدیس می‌شود. به عنوان عشقی "واقعی یا عمیق یا اصیل" معرفی می‌شود. چطور می‌توان عشق را از "جسم و خواهش‌های تن" جدا دانست؟ چطور ممکن است عاشق کسی باشی اما بوسیدنش را نخواهی؟ بدنش رو نخواهی؟ یعنی چه که عاشق "خودشم" نه "بدنش". این "خود" چیست که "بدن" جزوش نیست؟
‌‌‌‌
‌سه:
اینکه عشق را از بدن و بوسه و تمنای جنسی جدا بدانیم، عواقب سختی خواهد داشت. بخصوص برای کسانی که ازدواج می‌کنند، دردسر خواهد شد. چون عملا موقعیت "معشوق‌بودن" را طوری تعریف کردی که سراسر "معصومیت و پاکی و نجابت‌ و مادرانگی یا پدرانگی یا کودکانگی و غیره" است. البته این صفات هم تصورات و برچسب‌های توست.

نتیجه این تفکر:
کسی که پارتنر عاطفی توست نمی‌تواند پارتنر جنسی‌ات باشد! واقعا دوستش داری اما افکار جنسیت معطوف به شخص دیگری می‌شود. مایل نیستی معشوق را در چنین موقعیت‌هایی (گناه‌آلود و کریه! به خیال خودت) تصور کنی. چون از اینکه "ناپاک و مخدوش" بشود و اصالت عشقت زیر سوال برود، می‌ترسی! سرانجام: گرفتاری، درد و تلخی و جدایی.

‌
‌
-nabayadm-

@uttweet

جوجه‌تیغی شدم... بلند شدم
عاشق شعر تند و... قند شدم
شیک پوش تتو پسند شدم
به هر آنچه تویی بدل شده‌ام

سازم آوارهٔ نبودن توست
پای قد بلند پنجره‌هات
بی‌قرارم تو را که همراه ِ
نغمه‌خوانان بی‌محل شده‌ام

روز و شب را جنون زدم مثل ِ
عقل دیوان شعر قونیّه
نه که تلخم، نم زبانت را
از همان روزها عسل شده‌ام

من هنوزم به سجده معتقدم
و به دور طواف می‌لنگم
می‌خزم سمت پات با بوسه
پای خود را اگرچه شل شده‌ام