در شیبِ تاریک

برای مسعود توفان

کلمات
هوازی اند
و آفتاب ِ بی مقصد
دوزخِ تاربک
و باز،دوزخِ تاربک
و باز
کنگره عرش ،فضله پوشِ کلاغان
و باز،
کنگره عرش
دور دستِ تماشا

دوباره بوی بد دور دست های تماشا
دوباره بوی کریه
دوباره بوی کرورِ کریه ِ هلهله
و باز بوی ‌کریه
کریهِ تاریکی
کریهِ کافی تاریک
کریه تاب،
تماشا
کریه گریه و ناقوس
و قوسِ نیشه ی کژدُم
حلولِ کژدُم وُ زالو
حلولِ کژدُم
خاکسترِ عبوسِ زمستان
مسیلِ سیلِ فرودست
هجومِ هلهله بر آستانِ خیسِ نیستان

هوا نمی ماند بی هوای پاک
هوا نمی ماند در خطوطِ معبرِ مرگ
کمینِ کنگره ی ارگ
سریرِ زمزمه وُ زمهریر
کلاه، تاجِ فراموش
کلاه، قیفِ کجِ اوباش

بخواب ؛خوابِ پریشان
بخواب !
و خواب خرس ، در ستاره ی قطبی
کمانِ آرش ِ تقدیرِ منگ ِ حوصله
سیاه چادر ایل
و دودِ پشکلِ بیعاری
و دودِ پشکل

و شیبِ شب،شبِ فانوس های مُرده ی ایل
صفوف رزقِ زمستان
عبور عزرائیل

سبوی زهر بیاور
سبوی تابِ زمستان
سبوی کودن تقریر
هوازی است نسیم
هوازی است خیال
و تابِ بی رمق کلمات
میان معجرِ لالایی
حباب می ترکاند بغض
حبابِ صبر ِ هوا
حباب صبر هوازی
حباب خاموشی
حباب حنجره ی زخم ِ مرغ حق
شبِ سگ!

?♥️شکوفاشدن سال نو میلادی ۲۰۲۵را به همه ،بویژه هموطنان مسیحی تبریک
می گویم.♥️****

#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

? حکایت ما و دله‌دزد و دله‌دزدان

?[امضاءمحفوظ]
دیدن کلیپ جناب دکتر مسعود پزشکیان در مقام بالاترین رکن تصمیم‌ساز کشور در قوه مجریه و اظهار صریح ایشان در گم شدن روزانه بیست میلیون لیتر از فرآورده‌های نفتی، این شهروند غیرسیاسی له‌شده در لابه‌لای چرخ‌دنده‌های مدیریت شلخته را متأثر و شرم‌زده کرد. ایشان تصریح فرموده‌اند:
تولیدکننده منم، عرضه‌کننده هم منم!آن بیست میلیون لیتر چطور گم می‌شود؟!
چه کسی باید پاسخ این پرسش را بدهد: دم و دستگاه عریض و طویل دولت یا مردم؟
ادامه می‌دهند:
حتماً من بلد نیستم که این را نظارت کنم.
حسن‌ختام گفتار پرزیدنت، به‌گونه‌ای بازگرداندن مسئله، به زمین مردم است. آنجا که با قرائت مصرعی از فردوسی زنگ فیصله را می‌نوازند:
هنر نزد ایرانیان است و بس!
یعنی دزدی، روز روشن، زیر سقف قانون و چشمان هشیار نظارت پایدار، هنر مردم است؟!
سه گزارهٔ مفهومی کلیپ جنابعالی، دزدی روز روشن، عجز نظارت و قدر قضاوت در میانه حیرانی است.
آیا دارید به مردم گزارش می‌دهید یا به در می‌گویید تا دیوار، کدام دیوار بشنود؟
گفتنش چه فایده‌ای دارد وقتی:
دو صد گفته چون نیم کردار نمی‌ارزد؟

عارفی کو که کند فهم زبان مردم؟
مردمِ مجبور و صدالبته هوشیار در حفظ حرمت خود، از شرف و نان سفره‌هایشان گذاشته‌اند. امید دارند مدیریت و حکمرانی، به عقل و ادب و مدارا، از این حال و روز بیرون ببایند. امید کلمه نیست، شرح شرف و وجدان است. مدیریت عارفانه و ضیافتی چاره کار نیست. همانطور که مدیریت باج‌گیر و باج‌خواه نبوده و نخواهد بود. پوشه پیشنهاد مدیران را خود، سرند بفرمایید. چاره ای نیست. آشپز  آش وفاق، نه دو تا که چندین و چند مدعی دارد. آنچه که در کلیپ، از آن فرمودید از جمله این دست توافقات در پخت‌وپز است. خصوصی‌سازی یادتان می‌آید؟
مردم فرزندان خود را برای امیدآفرینی تربیت کرده‌اند اما وقتی، نه در ضیافت، که در طول مسیر نیز، جا و  جایگاه ندارند چه باید بکنند؟! یعنی باید صریح بگویند: بدبخت ما که گاری را در سرازیری هُل دادیم؟!
یک بخش از مسایل بایستی ببن شما و دیگر قوا حل شود. مردم در نه قاطع گفتن به شبکه‌های درهم‌تنیده تولید و بازتولید فساد و ویرانی و بی‌اعتمادی نوع حکمرانی، برادری خود را ثابت کرده‌اند.
این مجلس دلربا و زیبا
با ما که  سر وفاق دارد
یک میخ وفاق در کف صحن
یک میخ دگر به تاق دارد
جایی که قرار بر گذار است
صد پنجدری اتاق دارد
در جوف چلوکباب و فیله
نان و نمک و سماق دارد
از هر جریان سه چار شاعر
در شهر هنر سراق (غ) دارد
اسباب ترقی و تعالی
هم موشک و هم چماق دارد
معمار و مهندسِ فراوان
هم ماله‌کش چلاق دارد
در جمع مشاوران و مرشد
فرمانبر قلچماق دارد
چون فصل وصول بودجه باشد
هم منقل و هم اجاق دارد
در سالن انتظار مردم
صد گوشه استراق دارد
حالا تو بگو جناب مرشد
بهر تو وفاق، فاق دارد؟...

- ادامه‌ی مطلب و متن کامل را در instant view و با لمس اینجا بخوانید.

?@jameeno

انسان تنها جانوری است که بی‌دلیل درد به جان دیگران می‌اندازد. هیچ حیوانی دیگر حیوانات را صرفا به هدف عذاب دادن شکنجه نمی‌کند، ولی انسان می‌کند، و همین است که وجه شیطانیِ شخصیت او را که خیلی بدتر از وجه صرفاً حیوانی اوست تشکیل می‌دهد.
شوپنهاور

من روانشناس نیستم، روانشناسی هم نخوندم، اما خواه ناخواه به‌واسطهٔ شغل‌ام، با روانشناسی درگیر بودم تا اینکه از یه زمانی خیلی جدی تصمیم گرفتم روانشناسی رو از منابع معتبر و قابل‌قبول مطالعه کنم، در حد نیاز خودم هم پیگیر بودم. مدتی که خودم وارد اتاق درمان شدم و تجربهٔ حضور با درمانگر رو سپری می‌کنم. حقیقت اینه که زندگی ما واقعاً گاهی قابل تغییر نیست، گاهی هرچی هم پیش بیاد نمی‌تونه تجربهٔ وجود یه تربیت خوب و نقش‌اش توی سلامت روان ما رو به‌عهده بگیره، اما با این همه نمی‌شه ناامید شد و کنار کشید. سفر رفتن و توی جنگل بودن تراپی نیست، قدم زدن توی برگ‌های پاییزی تراپی نیست، آهنگ گوش دادن تراپی نیست، درد دل کردن با رفیق صمیمی تراپی نیست. درمان یه مسیر طولانی و آهسته هست که جز با حضور درمانگر اتفاق نمی‌افته. یه مسیری که آدم همراه با یه شخص دیگه، می‌خواد به عمیق‌ترین لایه‌های وجودش نفوذ کنه. و این هم‌مسیر شدن واقعاً برای ما خیلی کمک بزرگیه. با اکثر خزعبلات فضای مجازی هم آبی گرم نمی‌شه، فقط باید شناخت و شناخت و شناخت. همه چیز رو، شخصیت آدم رو، روند درمان رو، منابع معتبر رو، افراد قابل اعتماد توی این مسیر رو و ...
یکی از کتاب‌هایی که به‌شخصه برای من فوق‌العاده مهم و تأثیرگذار بوده همین کتابه، فصل آخر کتاب مقایسه‌ای از تفکر بودیسم و روان‌درمانی هست که حتماً یه قسمتی از مطالب‌اش رو می‌ذارم.

https://nogaam.com/book/2454/

گنجور » سعدی » گلستان » باب اول در سیرت پادشاهان » حکایت شمارهٔ ۱۹
https://ganjoor.net/saadi/golestan/gbab1/sh19