انسان آگاه چون از دائو می‌شنود،
شروع می‌کند به انگیختنِ آن
انسان معمولی چون از دائو می‌شنود
یک ره بدان اقبال می‌نماید
وَ یک ره اوست بی‌گمان
چنانچون مردّدان
مرد احمق اما
بلند به خنده دهان می‌گشاید
که اکر نمی‌خندید
نه در جهان دائویی بود
پس بدین‌سان
یکایک ترتیب پذیرفته است:
ره به‌سوی نور
تاریک است
چنانکه مسیرِ جلورونده
به عقب بازمی‌گردد
مسیر مستقیم
طولانی می‌نماید
و قدرت واقعی
ضعیف؛
خلوص واقعی
لکّه‌دار است
و حصین
دیگرگون‌شونده؛
مگر وضوح واقعی
مبهم است
@rahist

بازگشت به سرچشمه آرامش است
@rahist

شناختنِ دیگران
هوش‌ست؛
شناختنِ خویشتن،
حکمت.
تسلّطِ بر دیگران
زورست؛
تسلّطِ بر خویشتن،
قدرت.
@rahist

کلماتِ راست نه سَخته‌ است
وَ کلماتِ سَخته نَسَخته راست
@rahist

راهیست، دائو ده جینگ | لائوتزه - سهند آقایی
ویراست دوم: زمستان ۱۴۰۲ خورشیدی

@rahist

انتشار این اثر در اینترنت قرار گرفته است:

راهیست، دائو ده جینگ. لائوتزه. ترجمه، تحقیق و تعلیق: سهند آقایی.

در تلگرام:
[at] rahist

در اینستاگرام:
[at] rahist_tao.te.ching

@rahist

در تعریف دقیق‌تر دائوئیسم به چهار قسم یا بنیاد اطلاق می‌گردد:

یک) دائو ده جینگ یا نظریاتِ لائوتزه (کلاسیک راه قدرت). دو) ژوانک-ذی، لیه-ذی وَ نوشته‌های مربوط به آن‌ها. سه) مذهب دائویی که به پرستش عبادی دائو می‌پردازد. چهار) پیروانِ آئینِ دائو.

از: «آئین‌های کنفسیوس، دائو و بودا».
دووی مینگ، مایکل استریک‌من، فرانک-
رینولدز. ترجمهٔ غلامرضا شیخ زین‌الدین.

توضیح: متن بالا مطابقت تام و تمام با متن کتاب که مروارید چاپ کرده است، ندارد.

@rahist