حرفِ حق رو خسرو شکیبایی زد که گفت:
«گاهی نباید صبر کرد!
باید رها کرد و رفت؛
که بدانند اگر مانده بودی
رفتن را هم بلد بوده‌ای...»

هیچکس یکهویی نمی‌رود‌.
مثلِ گُل که یکهویی پژمرده نمی‌شود.
اول از خاک جدا می‌شود،
بعد به آن آب نمی‌دهند
و بعد نور را از آن می‌گیرند
و گُل هم خشک می‌شود؛
آدمی‌زاد هم همین است.

یه مرحله‌ای تو زندگی هست که بهش میگن:
«بی‌تفاوتی ناشی از صبرِ بیش از حَد»
اینجوریه که دیگه مثلِ گذشته واسه نبودن‌ها
بی‌قراری نمی‌کنی..،
بابتِ دیر جواب دادن‌ها ناراحت نمیشی،
حساسیت‌هات کمتر میشه،
قبول میکنی که گاهی وقتا آدما رو
باید با لیاقتشون تنها بذاری.

یه چیزایی فقط تو وقتِ خودش قشنگه؛
لطفا از زمانش که گُذشت حتی عذرخواهی هم نکنید..!

شبیه مه شده بودی
نه میشد در آغوشت گرفت ،نه آن سوی تورا دید ؛تنها میشد در تو گم شد..
که گم شدم.

-رویا شاه‌حسین زاده

تــو بَـدِت از خوبِـشون بهـتره.

- بفرست واسش???.

چیـزی مَـرا به وَجـد نمـی‌آورد
دلـم مـی‌خواهد گریـه کنـم...
- محمود درویش

شب اینجوریه که بهت میگه:
ممنون از اینکه کلِ روز قوی بودی؛
حالا وقتشه نقابِِ قوی بودن رو برداری
و با خستگی‌هات بخوابی...

Take me back to the night we met?✨

یه سطحی از غم هست که امیدوارم هیچ‌موقع تجربه نکنید
وقتی دچارش میشی هیچ‌وقت استوری غم‌انگیز یا توییت یا هرچی که نشون بده غم داری نمیذاری
با دوستات در موردش اصلا حرفی نمیزنی.
بیشتر میخندی و کمتر بحث میکنی
به خودت میای میبینی مدت خیلی زیادی هست که سکوت کردی