**|نامه‌ای به ربِ عزیزم|

خدای مهربانم...
هرگاه قلم در دست می‌گیرم و کلمات در دل و ذهنم لانه می‌زنند، تنها یک چیز ذهن و قلبم را آرام می‌کند و آن هم سپاس و شکرگزاری از توست برای آن‌چه که هست.

خدای من...
گاهی در میان حوادث و آشوب‌ها، تو را گم می‌کنم و قلبم آرامش و سکونِ قبلی خود را از دست می‌دهد؛ اما امیدم بر این است که هیچ‌گاه مرا تنها نمی‌گذاری و همواره برایم نزدیک‌تر از خودم هستی...

ربِ من...
همیشه دست‌هایم به سوی رحمت بی‌کران و نور بی‌پایانت دراز است.
خواهش می‌کنم که این دلِ ناتوان و ضعیفم را در پناه خودت نگه داشته و از رحمتت دورم نساز.
آمین.

🖋سوسن_فروتن#صدای_واژه‌هایم 🕊⛓️🌱**

بد خواه کَسان هیچ به مقصد نرسد
یک بد نکند تا به خودش، صد نرسد!
من نیکِ تو خواهم و تو خواهی بدِ من،
تو نیک نبینی و به من بد نرسد

#صدای_واژه‌هایم *🕊**⛓️*🌱

**|شب، رازهای پنهان|

شب یعنی سکوت، آرامش، رازهای خفته، و اندوه‌های ناتمام. همه‌چیز در این لحظات به نظر بی‌اهمیت می‌آید، و برای تو، مانند شب، همه‌چیز فقط سیاه و تاریک باقی می‌ماند.

اما شب، در سکوت خود، یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، می‌توان به عمق خود نگریست. گاهی همین تاریکی‌های شب، فرصتی می‌دهند تا با خود و احساسات درون‌مان روبرو شویم، لحظاتی که در روز فرصت آن را نداریم.

شب که می‌شود، این یادآوری برای‌مان می‌آید که انسان هر قدر هم مغرور باشد، باز هم در برابر تلخی و سیاهی شب احساس کوچکی می‌کند. در دل شب، ما با خود و ضعف‌های‌مان مواجه می‌شویم. گاهی احساس می‌کنیم که در این شب سیاه، هیچ راه نجاتی نیست. اما شاید همین تاریکی‌ها هستند که به ما فرصتی برای بازاندیشی می‌دهند، برای دوباره شروع کردن، برای پیدا کردن نور در دل سیاهی.

شب، به‌طور عجیبی آرام است. در این آرامش، وقتی که هیچ صدایی نمی‌شنویم و همه‌چیز در سکوت فرو رفته، شاید بتوانیم از خود بپرسیم که آیا این تاریکی برای ما تهدید است یا یک دعوت به آرامش و صلح درونی...

🖋سوسن_فروتن#صدای_واژه‌هایم 🕊⛓️🌱**

کاش دو عمر داشتیم؛
یکی را تجربه می‌کردیم و دیگری را زندگی!❤️‍?*?#کپی#صدای_واژه‌هایم ?*?✨**

"می‌رسد ذره به خورشیدِ بلند، آخر کار!?"

- صائب تبریزی

#صدای_واژه‌هایم ??✨

**این‌روزها خیلی‌چیزها آموختم! انسان ها همَش تلاش می‌کنند تا برایت چیزی باشند؛ ولی فقط به مدتِ محدود!

?سوسن_فروتن#صدای_واژه‌هایم ??✨**

**من از عالم ترا تنها گزنیم
روا داری که من غمگین نشینم؟

دل من چون قلم اندر کف تُست
ز تُست ار شادمان و گر حزنیم

بجز آنچ تو خواهی من چه باشم؟!
بجز آنچ نمایی من چه بینم ؟!

گه از من خار رویانی گهی گُل
گهی گُل بویم و گه خار چینم

مرا تو چون چنان داری چنانم
مرا توچون چنین خواهی چنینم

دران خُمّی که دلرا رنگ بخشی
چه‌باشم‌من؟! چه‌باشد‌مهر‌وکینم؟!

تو بودی اوّل و آخر تو باشی
تو به کن آخرم از اولنیم

چو تو پنهان شوی از اهل کفرم
چو تو پیدا شوی از اهل دینم

بجز چیزی که دادی من چه دارم؟!
چه می‌جویی ز جَیب و آستینم؟!#مولانای_جان#صدای_واژه‌هایم ??✨**