لئوناردِ عزیز،

سالها پیش افتخار این را داشتم که کنسرت شما در ایرلند را افتتاح کنم. بعد از کنسرت با مسئله‌ی جالبی برخورد کردم: مادرم، خواهرهایم، دوست‌دخترم و دوست‌دختر سابقم، حسابی عاشقِ شما شده بودند! طنزآمیز بنظر میرسد تصور کردن زنانی را که بعد از کنسرتِ شما به خانه‌ها و نزد مردهایشان برمی‌گردند، مردهایی که هیچ شباهتی به «لئونارد کوهن» ندارند!
این ترانه درباره‌ی بعضی از این تصورات است.

با عشق
دیمین

چنان به سوختن خو گرفته‌ست
که در فاصله‌ی دو جهنم
تبخیر می‌شود.

چه چشم‌های قشنگی! اما حیف که از این به بعد فقط از توی عکس می‌شود بهشان نگاه کرد.

«تو خیلی ظریف و حساس بودی. من بهت دست زدم و جای دستم روت موند. متاسفم.»
آخرین شب بهم گفت.

ترسو و ضعیف و شکسته‌ام. به طوری که اگر در یک جنگل وحشی رهایم کنید بیشتر از بیست دقیقه زنده نمی‌مانم. پس لطفاً؛ لطفاً هرچه زودتر یک نفر مسئولیت این مهم را بعهده بگیرد. چون بیست دقیقه انتظار کشیدن در آشفتگی و وحشت به ازای این که یک لقمه‌ی چربِ مادر طبیعت شوی هیچی نیست.

•اوهام؛ زمستان هزاروچهارصد

|پنجره‌ای در کار نیست|

به پایین نگاه کنید؛
به آنجا که بلندفریادترین
زیر پا هلاک می‌شود.

هاهاهاها.