بغض آسمان را پر کرده
و ترس هواییست که در آن نفس میکشم، شب‌ها بی‌خوابی، روزها شکنجه. گاهی ذهنم میلغزد، به سوی روزهای بهتر، اما امید فقط یک بوسه بود و زندگی همان شن‌های روان که لغزید و رفت. اشکی نمانده رفیق، مرگ برای ما مردگان معنایی ندارد.

روزی روزگاری دنیا می‌چرخید، دل ضربانی داشت و بار غم هنوز نفس‌هایمان را سنگین نکرده بود، اما اکنون سال‌ها از آن خاطره می‌گذرد. با هر طلوع، امیدها از ما ربوده می‌شود و با هر غروب به چنان تاریکی عمیقی فرو می‌رویم که گویی دیگر بازگشتی نیست.

در سراسر زندگی، حتی یک لحظه نتوانستم به خودم بقبولانم که این موجود زنده ای که با پای من، به جای من، برای من راه می رود، منم! و من اینک با مرگ نابهنگام خود می خواهم گور سایه ای را که در سراسر زندگی دنبال من بوده است و مربوط به تن من نیست در سایه خاکی که مربوط به تن من است بکنم! زندگی من یک کاسه خون بود یک کاسه خون بی دریغ که زیر پای هوس نامردان شکست زنگی من پس مانده خاکستر آتش کاروان مرگ بود خاکستری که در بستر یک شب نومید بر سر ایده آل شوریده سرم نشست. زندگی من شب بود شب سحر نامیده، سحر دمیده سحر ناپذیر ورق بر باد رفته ای بود به طراوت شیرازه گسیخته یک زندگی فقیر زندگی من تازیانه سکوت بود بر ستون فقرات فریاد... فریاد... سکوت ناپذیر یک مشت احساسات عاصی زنجیر گسل پا به زنجیر...

قسمتی از وصیتنامه کارو

طوطی‌ای را به خیال شکری دل خوش بود
ناگهش سیل فنا نقش امل باطل کرد

هر نڪته‌اے ڪہ گفتم در وصف آن شمایل
هر ڪو شنید گفتا للهِ دَرُّ قایل

تحصیل عشق و رندے آسان نمود اول
آخر بسوخت جانم در ڪسب این فضایل

حلاج بر سر دار این نڪتہ خوش سراید
از شافعے نپرسند امثال این مسایل

گفتم ڪہ ڪے ببخشے بر جان ناتوانم
گفت آن زمان ڪہ نبود جان در میانہ حایل

دل داده‌ام بہ یارے شوخے ڪشے نگاری
مرضیّةُ السجایا محمودةُ الخصایل

در عین گوشه‌گیرے بودم چو چشم مستت
و اڪنون شدم بہ مستان چون ابروے تو مایل

از آب دیدہ صد رہ طوفان نوح دیدم
وز لوح سینہ نقشت هرگز نگشت زایل

اے دوست دست حافظ تعویذ چشم زخم است
یا رب ببینم آن را در گردنت حمایل

#حافظ

از اینکه اجتماعی نیستم احساس گناه نمی کنم، گرچه که گاهی در موردش به شک می‌افتم، چرا که تنهایی‌ام دردناک است. ولی وقتی به سوی دنیا می‌روم، به نظر یک سقوط اخلاقی می‌آید، به مانند جستجوی عشق در یک فاحشه خانه..

#سوزان_سانتاگ

معتقدم و حس‌ می‌کنم آدم همان ساختمانی است که می‌سازد، همان سنگ است، همان عشقی است که به هر چیزی که ساخته‌ احساس می‌کند.

پوست انداختن
#کارلوس_فوئنتس

نمی‌توانم به آسانی نتایجی را بپذیرم که از وضع فعلی‌ام گرفته‌ام، که تقریباً یک‌سالی طول کشیده است، وضع من خیلی جدی‌تر از آن است. حتی نمی‌دانم که می‌توانم بگویم که این وضع تازه‌ای هست یا نه، امّا عقیدهِ واقعیِ خودم این است که این وضع تازه است – وضعیت‌هایی شبیه این داشته‌ام، امّا نه مثلِ این یکی. انگار كه از سنگ ساخته شده‌ام، انگار كه سنگ گور خود هستم، هيچ روزنه‌ای برای ترديد يا يقين، برای عشق يا نفرت، برای شهامت يا دل‌واپسی، به‌طور خاص يا كلی، وجود ندارد، فقط اميدی مبهم كه ادامه دارد، امّا نه بهتر از نوشته‌هایِ روی سنگ‌هایِ گور.

یادداشت‌ها
#فرانتس_کافکا

فرزندان شما به حقیقت فرزندان شما نیستند!
آنها دختران و پسران زندگی‌اند در سودای خویش.
آنها از کوچه‌ی وجود شما می‌گذرند، اما از آنِ شما نیستند؛ و اگر چه با شمایند، به شما تعلق ندارند !
عشق خود را بر آنها نثار کنید، اما اندیشه‌هایتان را برای خود نگه دارید. زیرا آنها را نیز برای خود اندیشه‌ای دیگر است.
جسم آنها را در خانه‌ی خود مسکن دهید اما روح آنها را آزاد گذارید.
زیرا روح آنان در خانه‌ی «فردا» زیست خواهد کرد که شما حتی در رؤیا نمی‌توانید به دیدار آن بروید...
ممکن است تلاش کنید که شبیه آنها باشید اما مکوشید که آنان را مانند خود بار آورید‌. زیرا زمان به عقب برنخواهد گشت و با دیروز درنگ نخواهد کرد...

#جبران_خلیل_جبران

از یاد رفته‌ام، نه فقط در اینجا بلکه بطور کُلی در خانه‌ام، و از این گذشته، از یاد رفته توسط آدم‌ها، اما تا حدی توسط خودم در ارتباط با آدم‌ها، با قدرتم در ارتباط با آدم‌ها، من از عاشق‌ها خوشم می‌آید اما خودم نمی‌توانم عاشق باشم، بیش از اینها دورم، رانده شده‌ام.

یادداشت‌ها
#فرانتس_کافکا