چهارشنبه چاوشی طنابو گره زد؛
پنجشنبه قربانی انداختش دور گردنمون؛
جمعه هم بمانی زد زیر چهارپایه؛
شنبه هم قیمت دلار دفنمون کرد!

من زیاد حرف میزنم. اما فقط تو ذهنم!

بار دیگر سعی کرد در قلب خود دنبال جایی بگردد که سخت نشده باشد،
اما
چیزی نیافت.

امیدوارم از جنگِ درونی‌ای که هیچکس ازش خبر نداره، زنده بیرون بیای.

به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت، غصه هم می‌گذرد…

بدترین دشمن من، حافظه قوی خودمه.

“النحیط” :
گریه‌ای که ظاهر نمیشود اما در سینه جریان دارد…

سوگواری برای عزیزی که خودش خواسته بره هیچ‌وقت تموم نمیشه. تو میمونی و یه مشت چرا و اگه و ای کاش.

واقعا قراره من با همین مغزی که دارم تا ابد زندگی کنم؟
خیلی فکر میکنه. خیلی آزاردهنده‌ست.

تقریبا ۹۹ درصد عمرم رو تا الان مشغول این بودم که به خودم ثابت کنم “اشکال نداره” ، “چیزی نیست” ، “میگذره”. ولی تا جایی که یادم میاد بخاطر همین ثابت کردنا تا سر حد مرگ اشک میریختم.