‏«تمام پنجره‌های قلبم را بسته‌ام
‏این اندوه از کجا می‌آید؟!»

.
ــــــــــــــ در باب فراموشی | ofoblivion

هر انسانی، مستحقِ داشتن کسی ‌است که باعث شود؛ «قلبش فراموش کند که روزی شکسته است»

.
ــــــــــــــ در باب فراموشی | ofoblivion

@ofoblivion | در باب فراموشی

[مرد گفت: «تو زیباتر از آن چیزی هستی که بمیری. که بخواهی بمیری!»
زن اما می‌دانست عاقبت روزی از میانه‌ی مه و پاییز یا باران و زمستان، موریانه‌ی مرگ از لای پستان‌هایش بیرون خواهد خزید و به استخوان‌های گردنش می‌رسید و با اشتهایی بعید ساق‌هایش را در می‌نوردد، انگشتانش را میل می‌کند و آرام و سَبُک چون بادِ شمالی سراغ مچ‌های باریک، چشم‌های غمگین و پوستِ داغ تن و قلبِ مهربانش می‌رود.]

.
@ofoblivion | در باب فراموشی

‏خانم ویرجینیا وولف در جایی از یادداشت‌های روزانه‌اش نوشته است:

‏«امروز به لئوناردو گفتم، از همه‌چيز لذت می‌برم. با وجود اين چيزی در درونم ناآرام است. چیزی در زندگی كه بتوان بر آن انگشت گذاشت و گفت:
‏ ”خودش است.“»

‏ـــــــــــــــــــــ من‌ هم خانم وولف. من هم!

.
ــــــــــــــ در باب فراموشی | ofoblivion

«می‌خواهم اعتراف کنم و بگویم: «من از آن آدم‌هایی هستم که با خود و زندگی هر روز و همیشه در ستیزه و جدال بوده و‌ هست» و لابد برای همین خیلی سال پیش دوستی گفت اسم سرخپوستی تو باید «کبوتر جنگیده با خود» باشد.»

• الهام اسدی

@letterssto

به‌خاطر بیست‌وهشتم آبان، هشتمین سال از نخستین دیدارِ ما؛

عزیزِ دیریافته‌؛
زخم‌هایِ ما هرگز خوب نخواهند شد، بیا اجازه بدهیم امشب «تنهایی دیرین تو» آوازش را از سر بگیرد و تا در تاریکی فرو نرفته‌ایم، خاطرات، این برگِ برنده‌ مشترکِ میان‌ ما، ورق بخورند و لذتِ باهم بودن بسیارتر از پیش از هوا عبور کند و به تنِ ترد این عشق دست بکشد.

من این رفاقت نشسته در گوشه‌ی ملال را، این عشق پُر شوقِ دیریافته را به هر دومان تبریک می‌گویم. هزار روز و ساعت تلخ را، یک لحظه خوشبختی می‌شورد و می‌آرامد و جبران می‌کند. انسان برای چشیدن همان یک لحظه‌ است که رنج تاریکیِ زندگی را به دوش می‌کشد.

هشت سال گذشت از روزی که چراغ انزوای من شدی، عزیزِ من. و برای هر سالی که گذشت از میان واهمه‌ی بودن و سودای ادامه‌دادن باید بگویمت: در بی‌تسلاترینِ روزها، عشق تو مرا تسلا می‌دهد عزیزِ من.

#نامه_آزاداست_در_باد_بدود

• این یادداشت متعلق است به بیست‌وهشتم آبان هزاروچهارصدو دو | برای طی شدن هفتمین سال از نخستین دیدار ما

.

ofoblivion | ــــــــــــ در باب فراموشی

— می‌پرسد: تو از روز طلب داری که اینگونه بی‌تاب یک ساعت پیش از برآمدن آفتاب، پشت پنجره رو به روز می‌ایستی؟

”نمی‌داند نگران اینم مبادا روزْ دیر بیاید، نگران اینم مبادا ساعت پنج صبح در حیاطی خلوت از یک زندان، صندلی‌ از زیر پایِ کسی افتاده باشد“

—‌— می‌گویم: «ای سایه سحر خیزان دلواپس خورشیدند»
— می‌خندد!

ـــ الهام اسدی

.
ــــــــــــ در باب فراموشی