So much beauty we need to look after.

وای بخدا همه بدبختی و ناراحتیمون بخاطر تابستون بود.
دیگه از این به بعد فقط شادی شادی شادی?

تو آنروز به‌دنیا آمدی در من... آنروز که چشم در چشم ماه کنار رودخانه خوابیدیم از آن خواب... چیزی یادت هست؟...

آن اشکها که رودخانه را لبریز کرد... یادت هست؟ آب‌ را که از زانوهایمان گذشت چه؟ یادت هست که شب شد... شب فردا روشن‌تر شد از شب رویای ما به‌دنیا نیامد شب

یادت هست که از فریاد زخم‌هایم گریه کردی... و رویای ما آن‌شب مرد؟ آن قلبهای گداخته بر آب‌های رودخانه را یادت هست؟ آن اولین تیر از اولین جنگ یادت هست؟... آن خاکستر مانده از خانه‌ها یادت هست؟... آن دود که آسمان شهر را بغل گرفته گریه‌میکرد یادت هست؟...

امشب فهمیدم ماشین مورد علاقه مینو، سورن مشکیه.

و این‌که چرا شروع کردم به نوشتن؛ راستش خودم هم علتش را نمی‌دانم، ولی یک روز، ناگهان، نیاز به نوشتن را حس کردم. حالا که درباره‌اش فکر می‌کنم، به نظرم می‌رسد چنین چیزی اولین مرحله در نوعی روند خوددرمانی بود.

وقتی ترجمه می‌کنم، گاهی اوقات از راه متن تبدیل به مردی نامرئی می‌شوم. این احساس را دارم که به قلب یا ذهن فرد دیگری (که نویسنده است) وارد شده‌ام. شبیهِ ورود بی‌سروصدا به یک خانه، هنگامی که کسی آن‌جا نیست.

هیهیی??