از آن عشق،
از آن حریمِ شیرین
چه هلهله‌ای در سینه‌ام برپا بود...
حرامش باد!

مشتاق تو به هیچ جمالی نظر نکرد
بیمار تو ز هیچ طبیبی دوا نخواست

بر ما دلت نسوخت، ندانم چرا نسوخت
ما را دلت نخواست، ندانم چرا نخواست...

دل بِکَن تا جون نکَنی......
دل
بِکَن
تا
جون
نَکَنی........

هوای خانه چه دلگیر می‌شود گاهی
دلم از این زمانه سیر می‌شود گاهی

مبر ز موی سپـیدم گمان به عمر دراز
جوان ز حادثه ای پیر می شود گـاهی

چقدر گاهی از دست دادن‌ها را لازم داریم. درست و به‌موقع می‌آیند و در گوشمان زمزمه میکنند: دل کندن را تمرین کن :))

نه تو می مانی
نه اندوه
و نه ، هیچ یک از مردم این آبادی
به حباب نگران لب یک رود ، قسم
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت
غصه هم ، خواهد رفت

بعد از مرگ، مغز انسان تا هفت دقیقه زندست
تا بهترین خاطراتشو مرور کنه
تُ [هفت دقیقه] ی من خواهی بود...