از ته دل ناراحتم؛ واقعا ناراحتم. تا به الان این حجم از غم رو تجربه نکردم.

-این روزا جوری به زلزله عادت کردم که بعد از تموم شدنش سریع می خوابم؛ دیگه از بیرون رفتن خبری نیست.

-تا کی دل را قوی داریم به امید اینکه سحر نزدیک است؟ تا کی؟

همه چیز در آخرین آدمی خلاصه می شود که در تنگنای شب به یاد می آورید؛ قلب شما آنجاست.
-شب بخیر به تویی که یاد کسی میوفتی که خیلی دوره، کسی که مدت هاست رفته و ازش خبر نداری.✨

زمان هایی که استرس دارم علنا هیچ کاری نمیتونم انجام بدم و فقط یه گوشه ساکت می شینم و خودخوری می کنم. الان استرس دارم، یه گوشه نشستم، ساکت، و کم مونده اشک بریزم.

بچه های خراسان رضوی که سال های پیش به مصاحبه فرهنگیان دعوت شدن؛ میشه به من پیام بدید؟?

روزی که گذشت واقعا روز سنگینی بود و از بدترین روزایی بود که می تونستم تجربه کنم.

این پیام من رو فور کنید تا بچه های جدید بهمون اضافه شن؛ منم فور میکنم ازتون.✨
-کافیه، ممنون.

با تحکّم می‌پرسد «چه شد باز؟!»
هیچ! به ظاهر شاید هیچ چیزش نشده بود، امّا در باطن چرا؛ در باطن چلانده شده بود. چلانده می‌شد. یک حس گنگ و ناپیدا، یک گرهِ قدیمی در روح، پرتوی از آن حس کهنه آزارش می‌داد.

- محمود دولت‌آبادی

دوستان محبوبم، ممکن است بارها از دیگران شنیده باشید که می گویند تحمل کن و روزی به وقتش همه چیز درست می شود؛ اما به چه قیمت؟ درست شدن تا یک زمانی ارزش دارد و باعث می شود تا لبخند روی لبت بیاورد. از یک جایی به بعد حتی اگر همه چیز هم درست شود ارزشی ندارد، فقط امکان دارد خیال شما از بابت آن موضوع راحت شود. این زندگی که من و شما در حال تجربه کردن آن هستیم یا همه چیزش خیلی دیر است یا خیلی زود.