دارم از زلف تو اسباب پریشانی جمع
ای سر زلف تو مجموع پریشانی‌ها...
_شهریار.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد
زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می‌پیچد
زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست
خبر رفتن موشک به فضا
لمس تنهایی ماه!
فکر بوییدن گل در کره ای دیگر
زندگی شستن یک بشقاب است
هر کجا هستم، باشم، آسمان مال من است.
پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است.
چه اهمیت دارد
گاه اگر می‌رویند
قارچهای غربت؟
من نمیدانم که چرا میگویند: اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست.
و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست.
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد؟
_سهراب سپهری.

من چه در وهم وجودم چه عدم، دل‌تنگم
از عدم تا به وجود آمده‌ام، دل‌تنگم

راز گل کردن من، خون جگرخوردن بود
از درآمیختن شادی و غم دل‌تنگم

خوشه‌ای از ملکوت تو مرا دور انداخت!
من هنوز از سفر باغ ارم دل‌تنگم

گرچه بخشید گناه پدرم آدم را!
به گناهان نبخشوده قسم دل‌تنگم

حال، در خوف و رجا رو به تو برمی‌گردم
دو قدم دلهره دارم، دو قدم دلَتنگم

نشد از یاد برم خاطره ی دوری را
گرچه امروز رسیدیم به هم! دل‌تنگم!
_فاضل نظری.

ترس دارم که نیایی‌ و دلم آب شود
سینـه‌ام در گروِ آه تـو بی‌تاب شود

نکند دیـر بیـایی و به پایان برسم!
برکه‌ی جانِ‌ من از هجرِ تو مرداب‌ شود

هر چه کنم نمی‌شود تا بروی تو از دلم
از تو فرار میکنم، باز تویی مقابلم...
_طارق خراسانی.

قسمت ما ز جهان غیر پریشانی نیست
سرنوشت من و زلف تو به یک مضمون است...
_ابوتراب بیگ فرقتی.

از زندگی، از این همه تکرار خسته ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته ام
تن خسته سوی خانه دل خسته می‌کشم
وایا از این حصار دل آزار خسته ام
دلگیرم از خموشی تقویم روی میز
از دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام
از او که گفت "یار تو هستم" ولی نبود
از خود که زخم خورده ام از یار خسته ام
با خویش در ستیزم و از دوست در گریز
از حال من مپرس که بسیار خسته ام..
_محمد علی بهمنی.

از پی بهبود درد ما دوا سودی نداشت
هرکه شد بیمار درد عشق بهبودی نداشت...!
_وحشی بافقی.

در جهان رنج خواهید دید، لیک دل قوی دارید.

نه اینكه فكر كنی مرهم احتیاج نداشت
كه زخم های دل خون من علاج نداشت

تو سبز ماندی و من برگ برگ خشكیدم
كه آنچه داشت شقایق به سینهٔ كاج نداشت

منم! خلیفه ی تنهای رانده از فردوس
خلیفه ای كه از آغاز تخت و تاج نداشت

تفاوت من و اصحاب كهف در این بود
كه سكه های من از ابتدا رواج نداشت

نخواست شیخ بیابد مرا كه یافتنم
چراغ نه! كه به گشتن هم احتیاج نداشت..
_فاضل نظری.