-یک منظره دل‌انگیز
آفتاب به شدت می‌تابید. هوا پر بود از رایحه کاج و دریا. دریا دقیقا از آنجا آغاز می‌شد؛ زیر صخره‌ها. و تنها چند گام با لبه‌ تخته‌سنگ‌ها فاصله داشتم؛ بنظرم بیشتر از بیست‌ قدم نبود. تنها هدفم این بود که بیست گام بردارم و به آنجا برسم.
می‌خواستم بمیرم!
یک سوسمار روی زمین، نزدیک پاهایم بود. آن را به منزله یک تنبّه گرفتم؛ یکی از واقعیت‌های وجودی سوسمارها آن است که خود را نمی‌کشند. آن‌ها نجات‌یافتگان و بازماندگان‌اند. دمشان را می‌کنید و یکی دیگر در‌می‌آورند! اهل غصه خوردن نیستند و اندوهگین نمی‌شوند! زمین هرچه سنگلاخی و بی آب و علف باشد، آن‌ها خود را با آن وفق می‌دهند. در آن‌لحظه دیدم که بیش از هر چیز دیگری، دلم می‌خواهد یک سوسمار باشم!#دلایلی_برای_زنده‌_ماندن

خلاصه‌ای از زندگی من:
هر لحظه که می کوشم، در کار کنم تدبیر
رنج از پی رنج آید، زنجیر پی زنجیر

اون لحظه‌‌ که شاشت داره می‌ریزه ولی مهمونا هنوز نرفتن و باید تو اتاق بمونی<<<<

اگه قبل از زندگی کردن مُردم چی؟

استاده فردا بعد دیدن طرحام: نه علیخواه، اینجوری نمیشه، تو میخوای گرافیک‌کار شی. ترک تحصیل کن.

آخرین باری که دوستام خواستن سوپرایزم کنن، سر تولدم بود که سرما خورده بودم و هرچقدر خواهش کردن گفتم حالم خوب نیست نمیتونم بیرون بیام. بعد که گوشیم رو قطع کردم با خودم فکر کردم فردا تولدمه شاید برام برنامه ای ریختن. چهار پنج تا قرص خوردم دردم کم بشه و راه افتادم رفتم جایی که گفته بودن و ادای آدمایی رو درآوردم که خیلی سوپرایز شدن.
کارشون برام خیلی باارزش و مایه قوت قلب بود ولی سوپرایز کردن کلا کار ریسکی‌ایه.

چیزای بدون آمادگی خوب نیستن چون ممکنه یه‌وقتایی آدم از سر ندونستن واکنشی نشون بده که همه تلاشای بقیه برای اون سوپرایز رو به باد بده.
به شخصه سر اینچیزا سوپرایز شدن و دوست ندارم.