از یه سنی به بعد میفهمی،فقط خاطرات هستن که برات میمونن.

یه نفر یه بار گفت'کلمات نشون نمیدن که چقدر به دیگران اهمیت میدی؛
مِستربین و یادته؟
هیچوقت حرف نزد ولی هرگز تدی و تنها نزاشت.

کاش یکم ارتباطات سخت‌تر بود، یعنی به‌جای‌اینکه بتونی یه پیام رو برای همه بفرستی و توی یک‌روز با صدنفر تماس بگیری، فقط می‌تونستی کلی راه تا چاپارخوخه بری و اسبت رو استراحت بدی و درنهایت یک نامه‌ی کوتاه رو برای یک معشوقه‌ی دست‌نیافتنی ارسال کنی تا ماه‌ها بعد با جزر دریا به‌دستش برسه؛ انتظار به همه‌چیز ارزش متفاوتی می‌بخشه.

جا مانده ام میان کوچه پس کوچه های این شهر
مشکل کوچک بودن چمدانت نبود ، در دلت جا نمی شدم!

به ماه چشم دوختم؛ با این امید که ممکن است تو هم ماه را ببینی...

when you trust the magic within your heart, life becomes a beautiful adventure...“ ? ִֶָ ?⊹ ˖