غمگینم، میگذرد.

اگه فردایی باشه من باتو میسازم.

اون شب گریه نکردم اما

فردا وقتی لباسم به دستگیره در گیر کرد گریه کردم
وقتی صبح بخیر گفتن گریه کردم
وقتی به اتوبوس نرسیدم گریه کردم
وقتی وسیلم از دستم افتاد گریه کردم
وقتی دراز شدم و دیدم لامپ اتاق روشنه یادم رفته خاموش کنم گریه کردم
وقتی پام به مبل خورد گریه کردم
وقتی غذای مورد علاقمو درست نکردن گریه کردم

آره، من اون شب گریه نکردم.

Hell is about to begin...

ورژن آخر شب آدما دلنشین تره، احساسی، شجاع، غیرمنطقی، آسیب پذیر، واقعی

کلمه «باشه» واقعا کاربردیه. این کلمه زیباست، از بحث کردن می‌گذره، از تلاش اضافی می‌گذره، توضیحی نمی‌ده، می‌گه بیا این حق مال تو، برو باهاش هرکاری می‌خوای بکن، من حوصله ندارم.

جالب اینجاست که هیچ‌وقت نمیدونی این آخرین باره. میرید بیرون، غذا میخورید، قدم میزنید، میبوسید، خداحافظی میکنید و بعدش دیگه هیچ‌وقت همدیگه رو نمیبینید.
چاره‌ای هم به جز زندگی کردن تک‌تک لحظه‌ها سراغ ندارم ولی خب غم‌انگیزه دیگه