تهش قلبم شکست.مگه یارو از تو ذهنم میرفت؟

من قوی نبودم، صبور هم نبودم، مجبور بودم. اجبار ازم یه آدمِ دیگه ساخت.

دیگه هیچی درست نمیشه.

احتمالا وقتی دردا حمله می‌کنن بهت من خیلی دور از توام,خیلی دور.

میگن سبز رنگِ زندگیه،واسه من چشما تو سبزترینه.

به چشمِ خسته خواب دگر اثر نمیکند.

‏من می‌روم و کلید این خانه ی دلگیر را زیر هیچ گلدانی نخواهم گذاشت.
دلتنگ که شدی آمدی نبودم
نگرد؛
باران هرگز شبیه آنچه بود به آسمان بر نمی گردد.

همدیگرو دوست داریم ولی خب دوستِ چه داشتنی؟

بیخیالِ تو شدم این خودش میدونی یه کوه غمه.