کون لق هرچی ادمه

وقتی عکسامونو میبینم ارزو میکنم مس قبل شیم!:)))

از همه ادما و همه چیز متنفرم

ادمای مهم زندگیم تو هر دوره از زندگیم و همیشه سر این عوض میشن و برام تموم میشن که همشون بهم حس ناکافی بودن میدن و اروم اروم وقتی میبینم کافی نیستم میزارم میرم و این خیلی بده

فندک زدم زیر هرچی که از گذشته مونده ...

از یه جایی به بعد همه چی برام فرق کرد ، نمیدونم خوب شد یا بد اما اینو میدونم که رفتن آدما و اومدنشون توی زندگیم ، برام دقیقا مثل صحنه‌ی تئاتر شد. حرفاشون مثل دیالوگ های تکراری توی فیلم. و خودشون برام شدن مثل یه بازیگر حرفه‌ ای روی صحنه. خلاصه كه دیگه بابت هیچ کاری از هیچ آدمی خوشحال یا ناراحت نمیشم. من روی یکی از صندلی‌ های این تئاتر نشستم و فقط نگاه میکنم و لبخند میزنم همین.

تو الانشم با الان اومدنت داری اشتباه میکنی...

بگاییای الانم همشون مثل همن