ميخواستم شرايطم بهتر از اين باشه
ميدونستم حقِ تو بهتر از ايناشه
ميخواستم بسازم يه زندگيِ بهتر
به سليقه ي تو اگه باشه، چه بهتر..

منم بدم ميومد. ولي بعضي وقتا زندگي جوري پاشو ميزاره رو خرخره‌ت كه باعث ميشه چيزايي رو تجربه كني كه يروزي ازشون متنفر بودي.

اگه از هفته ي ديگه نچينم هرروز دونه دونه با دوستام برم بيرون، سگم. سگگگگ

هرروز به نصف دوستام قول ميدم كه توو اولين فرصت هماهنگ كنم بريم بيرون همو ببينيم. و به محض اين كه يادم ميفته تابستونه و دماي هوا ٤٠ درجه‌س، اينجوري ام كه، قول دادم؟ من؟ نووو.

هي زندگي كردنو يادم ميره
حتي يادم ميره كه يادم ميره..

ببخشید منو، ولی یکی از بزرگترین لذت‌های زندگی، ریجکت کردنه کساییه که تاحالا ریجکت نشدن و فکر میکنن تمام عالم و آدم خاطرخواهشونن و خیلی گوهِ خاصین و هرکی باهاشون حال نکنه احمقه.

دلم آرامش مطلق میخواد،از اونا که هیچ نگرانی ای برای فردا نداری

بچه ها كصكش باشيد احساسي بودن عاقبت نداره.

چرا هرچي دستو پا ميزنيم بدتر ميشه؟
فك كنم كه بايد رفت از پيشت..