حالم خوبه، خوشحالم ولی می‌ترسم از سکون و باقی موندن. یادمه قبلا از این‌ که امروزم مثل دیروزم باشه می‌ترسیدم. هنوزم می‌ترسم ولی بعضی وقتا نهایت توانم ادامه دادنه. اشکال نداره. خودمون می‌دونیم همین چه قدر قدرت می‌خواد مگه نه؟

دیروز من مثل امروز مثل فرداست
هر روز دستام سرد و تنهاست
دیروز، امروز، فردا
خیلی سخته این تنهایی، بی فردایی
تنها موندن، تنها خوندن
تنها، تنها، تنها

نمی‌دونم این چندمین باره که رقصیدن نجاتم می‌ده.

تو منظومه خسرو و شیرین که دارم می‌خونم یه لحظه‌ای هست که واقعا جالبه.
شیرین هنوز خسرو رو ندیده و فقط یه تمثال ازش دیده و عاشقش شده و هنوز نمی‌دونه تصویر برای کیه. پیش خدمتکاراش اولین‌بار اعتراف می‌کنه و می‌گه:
“بدان بت‌پیکران گفت آن دل‌آرام
کزین پیکر شدم بی‌صبر و آرام
بیا تا‌ این حدیث از کس نپوشیم
بدین تمثال نوشین باده نوشیم”
و به سلامتی معشوقی که فقط یه تصویر ازش داره می‌نوشه.

چیزی مثل همین جمله فروغ

"فعلا می‌سازم، چه می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از داخلش خوشبختی در آورد؟ همین است که هست."

من هیچ‌وقت خودمو در جایی ندیدم که بتونم توصیه‌ای بکنم به کسی ولی به نظرم بخش زیادی از مشکلات خودم فقط با این حل شد که تونستم بپذیرم دنیا هیچ‌وقت عادلانه نبوده و نیست. یه سری چیز‌هارو هیچ‌وقت قرار نیست داشته باشم. شاید تنها خواستم از زندگی هم حتی باشه و هیچ وقت ممکنه به دستش نیارم.
منظورم این نیست که انسان دست از تلاش یا امیدواری برداره ولی صرفا به این احتمال فکر کنه که ممکنه چیزی رو هیچ‌وقت نداشته باشه.
آرامش بعد پذیرش این قضیه بی‌نظیره.

امروز مقدار زیادی ادا به زندگیم اضافه شد.
وقتی که غم داشت چیره می‌شد رفتم کتاب جدید خریدم، تنهایی قدم زدم، قهوه گرفتم و توی خیابون سرد خلوت اشک ریختم.
دیگه تنهایی غمگین بودن و ادامه دادن رو یاد گرفتم

این صدا قلبمو با خودش همراه می‌کنه. بهش اجازه می‌ده لذت ببره، درد بکشه و در نهایت تو آغوش خودش گریه کنه.
آخ موسیقی، خودم نمی‌دونم اما تو می‌دونی این قلب رو چه جوری آروم کنی
ممنونم خانم کارایندرو

حس می‌کنم الان لیاقتش رو دارم که اگه کسی ازم بپرسه مهم‌ترین قدرتت چیه بگم دوام آوردن

"به نظرش می‌آمد که شادکامی‌ای که روان پاکش سزاوار آن بود دیر کرده و هنوز به سراغش نیامده بود."
گوستاو فلوبر