تا غزل ۱۲۹۰

گرچه از زخم زبان صائب نیاسودیم ما
شکر کز تیغ زبان ما دل کس ریش نیست

خاک ما را از گل بیت الحزن برداشتند
چون سبو پیوند دست ما به سر امروز نیست

تا غزل ۱۲۶۱

دیده را در بسته وقف حسرت او کرده‌ایم
از نسیم مصر مارا چشم راه آورد نیست

تا غزل ۱۲۱۰

می تراود حسرت آغوش از آغوش ما...

سرگذشت روزگار خوشدلی از من مپرس
صفحه خاطر ازین خواب فراموشم تهی است

تا غزل ۱۱۵۰

چین ابرو را چه در آزار ما سر داده ای؟
غیر آه بی اثر دیگر چه از ما سر زده است؟