به پایان آمد این قصه، جهانم در غمت باقی‌ست؛"

برد من وقتیه که به تو میبازم؛

از طاقت فرسا ترین روزهای زندگیم میتونم به امروز اشاره کنم؛
در سعی فرار از اتفاقات بودم
ولی اتفاقات یقه‌مو گرفت؛"

از زندگی با مردم، از حرف زدن، عاجزم!
کاملا در خود فرو رفته‌ام، به خودم فکر میکنم چیزی ندارم به کسی بگویم.. هرگز؛ به هیچکس"

باز از ما خواه ننگ و نام را؛

ای زلف پر از پیچ و خَمَت وایِ دل ما؛

دل دیوانه‌ی ما بی‌دف و نِی در رقص است؛

آدمیست دیگر، حتی در اقیانوس هم زنده می ماند اما گاهی در یک جرعه دلتنگی غرق می شود؛

اگه غروب آفتاب چنل بود قطعا این چنل می شد.

زخم دقیقا اونجایی شروع میشه که نور به تو میتابه؛