تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید
دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید

نشستم، باده خوردم، خون گرستم، کنجی افتادم
تحمل می‌رود اما شب غم سر نمی‌آید

اخوان ثالث✍️

دلا غافل ز سبحانی چه حاصل
مطیع نفس و شیطانی چه حاصل

بود قدر تو افزون از ملایک
تو قدر خود نمیدانی چه حاصل
باباطاهر✍️

گناه کردن پنهان به از عبادت فاش
اگر خدای پرستی هواپرست مباش

به عین عُجب⁴⁷و تکبر نگه به خلق مکن
که دوستان خدا ممکن‌اند در اوباش

کرم کنند و نبینند بر کسی منت
قفا خورند و نجویند با کسی پرخاش

به نیکمردی در حضرت خدای، قبول
میان خلق به رندی و لاابالی فاش

مراد اهل طریقت لباس ظاهر نیست
کمر به خدمت سلطان ببند و صوفی باش

وز آنچه فیض خداوند بر تو می‌پاشد
تو نیز در قدم بندگان او می‌پاش

چو دور دور تو باشد مراد خلق بده
چو دست دست تو باشد درون کس مخراش

سعدی✍️

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد
که تو رفتی و دلم ثانیه‌ای بند نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر
هیچ کس، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد

فاضل نظری✍️

ﭼﻮ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﻤﺎﯾﺎﻥ ﺷﻮﺩ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺯ ﭘﯿﺸﺶ ﮔﺮﯾﺰﺍﻥ ﺷﻮﺩ

ﻋﻘﺎﺏ ﺷﮑﺎﺭﯼ ﻧﺘﺮﺳﺪ ﺯ ﺑﻮﻡ *
ﺩﻭ ﻣﺮﺩ خراسان ﺩﻭ ﺻﺪ ﻣﺮﺩ ﺭﻭﻡ

ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﯾﺰﺩﺍﻥ ﺩﻫﺪ ﺭﻭﻧﻘﻢ
ﺑﻪ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﯾﻪ ﺯﻧﻢ ﺑﯿﺮﻗﻢ

نادرشاه افشار✍️

بوم در اینجا به معنی جغد است.

محرمی نیست وگرنه خبر بسیار است
رمق ناله کم و کوه و کمر بسیار است

ای ملائک که به سنجیدن ما مشغولید
بنویسید که اندوه بشر بسیار است

حامد عسکری✍️

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا
به وصالْ مرهمی نِه چو به انتظار خستی

سعدی✍️

رفقا سلام
یه ۵ روزی درگیر اربعین هستم متاسفانه اینترنت ندارم که شعری بذارم.
حلال کنید مارو،شاید آخر پیاممون بود.

مکن سرگشته آن دل را که دست آموز غم کردی
به زیر پای هجرانش لگدکوب ستم کردی

قلم بر بی‌دلان گفتی نخواهم راند و هم راندی
جفا بر عاشقان گفتی نخواهم کرد و هم کردی

غنیمت دان اگر روزی به شادی دررسی ای دل
پس از چندین تحمل‌ها که زیر بار غم کردی

شب غم‌های سعدی را مگر هنگام روز آمد؟
که تاریک و ضعیفش چون چراغ صبحدم کردی

سعدی✍️

سپهری در این سروده‌ی بسیار معروف-که همراه با تصویر سازی دقیق و زیبایی است-چند نکته‌ی ریز و پر اهمیت برای حفظِ سلامتِ جانِ بشری و تنبیه و تذکر بعضی نکات را بیان کرده است.

ابتدا با مَثَل آب و چند تصویر سازی زیبا شروع می‌کند که گفته های مردم با صفایِ ده بالادست هستند.

سپس سپهری،کمی از آن ده را توصیف می‌کند که دهی‌ست که سرزنده با نشاط و معطر به عطر خدایی.

اما این شعر دو نکته‌ی اساسی و مهم دارد :
اولاً سپهری عنوان می‌کند که تا زمان سرودن این شعر،همچین اجتماع و جامعه‌ای را ندیده است.

دوماً او توضیح می‌دهد که صفای ده بالادست نه به‌خاطر آب است، بلکه به‌خاطر صفا و صمیمت مردم بالادست و درک درست مردم از آب است.

مخلص کلام اینکه، در اجتماع های انسانی، مزیت ها و امکاناتی چه شخصی چه عمومی وجود دارد، آدمی اولاً باید امکانات و مزایای خود را بشناسد و ثانیاً نسبت به آنان پاسدار و نگهبان باشد و ثالثاً بخیل و تنگ نظر نباشد و به فکر دیگری باشد، تا خودش همانند مردم بالادست با صفا و اجتماعش، همچون ده بالادست با طراوت باشد.