تشییع شهید سلیمانی ولایت‌نامه بود.

-شهید رئیسی

نیستی؛ وقتی بودی آقا هنوز مقابل دوربین‌ها سر «اللهم انا لانعلم منهم الّا خیرا» آنطور بغض نکرده بود. نیستی؛ وقتی بودی آقا بین جمعیت، «گرم است به هم پشت رقیبان پی قتلم» نگفته بود. نیستی؛ آن‌طرفِ خط تلفنِ بچه‌شهیدها کسی دیگر نازشان را نمی‌کشد. مادرشهیدها باز پسر از دست داده‌اند. نیستی؛ ما هنوزاهنوز با ریختن خون هر شهید، یاد تو میکنیم باز. گویی که خون همه شهیدان از رگ‌های توست. تو که نیستی ما آن تابوت سبک پرچم‌پیچ را بیست‌و‌پنج میلیون‌نفری روی شانه گرفتیم و بعد از پنج سال اگر راستش را بخواهی سر شانه‌هایمان درد میکند هنوز. تو که بودی، بار روی شانه ما نبود. توی خاطره‌هایت می‌گویند چندباری در نیمه‌شب‌های مخفی بیروت جان سید را نجات داده بودی؛ نیستی؛ خون سید را در گودالی مهیب در بیروت ریختند و حتی تابوت پرچم‌پیچی از او بر شانه‌ها نرفت. توی خاطره‌هایت می‌گویند که در قلب جنگ شام وقتی همه چشم‌ها به سرانگشتت بود، مرغ و خروس‌ها را که کنج اتاق عملیات دیده‌بودی، گفته‌ بودی که هوا سرد است، تا جلسه تمام شود باید جای گرمی برایشان بسازید؛ گفته‌اند زمستان از عراق زنگ می‌زدی و نفیر گلوله‌ها به گوش می‌رسید؛ میگفتی شنیده‌ام تهران برف آمده و سرد شده، هوای آهوهای پشت پادگان سپاه را داشته باشید. حالا که نیستی، این روزها نوزادهای چندماهه‌ی نحیف در زمستان غزه یخ‌زده و مرده‌اند. می‌بینی؟ تو نیستی؛ و حالا در منطقه مردانگی نیست؛ محبت نیست؛ انسانیت نیست؛ و پناه نیست. تو همه بودی. تو که نیستی، هیچ نیست...

«مهدی مولایی»

نرفتی از خیال من تو حتی یک قدم، گاهی از این بی‌راهه‌هایم تو بساز این دفعه را راهی نگو تاریک و بی‌نور است که من را چون تو همراهی ز شبگردی ندارم ترس تو با هر چیز، دلخواهی

وقتایی که حوصله شرح نیست، گفتن کلمهٔ «خسته‌ام» در پاسخ «چرا گرفته‌ای؟» راهگشاست

وقتایی که حوصله شرح نیست، گفتن کلمهٔ «خسته‌ام» در پاسخ «چرا گرفته‌ای؟» راهگشاست

حاج‌مهدی: روز مادر رو تبریک میگم به همه‌ی...
خانما: جیغ کشیدن و کل کشیدن و کف زدن
حاج‌مهدی: برادران
آقایون: کف زدن و خندیدن
حاج‌مهدی: که همچین خواهرانی دارن.

-همین امشب رونالدینیو استعفا داد.

شب که شعر است و بلند است و غزل
حاجَبِ منتظمِ چشم تو باشد ز ازل

شب و گیسوی بلند تو چنین مفتخرند
هر دو بر صورت مهتاب تو محبوب‌ترند

رهمة: بارون آرام و پیوسته
مرهوم: خاکی که این بارون بهش می‌خوره