در فاصله‌ای امن که آسیب نبینی
بنشین و فقط شاهد ویرانیِ من باش

مثل موهایت پریشانم ولی افسون که
مثل موهایت مرا هم پشت گوش انداختی

سجاده‌نشین باوقاری بودم
بازیچه کودکان کویم کردی

جهانم نیرزد به یک موی او

با پای خودش آمد و با پای خودش رفت
یک روز به قلب من و حالا به جهنم

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از از کوچه‌ی معشوقه‌ی خود می‌گذرم

آمدم خیر سرم درس بخوانم دو سه خط
قهوه چَشم تو پاشید به دفتر نگذاشت...

کاش وقتی از شدت دلتنگی به خیابان می‌زنم
تو اتفاقی انجا سر کوچه ایستاده باشی...

نیاز است ما را به دیدار تو.

بیرم کردووی به‌ڵام‌ گیانه‌، ڕێگام نییه بۆ دیتنت