همین‌طور که ماتم برده بود و نمی‌دانستم باید چه بگویم رو به من کرد و گفت: «سید علی خودت را در اراده مولایت رها کن. تو طلب نکن و بگذار او برای تو بخواهد. هر آنچه او بخواهد، همان بهترین مشیّت و تقدیر برای توست. قلب امام علیه‌السلام آشیانه مشیت الهی است، به آن اعتماد کن.»

#کهکشان_نیستی
#محمدهادی_اصفهانی
(چاپ هفتم، #نشر_فیض_فرزان، ۱۳۹۹)
صفحه ۳۲.

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

اغلب به ما می‌گویند باید واقع بین باشیم، یعنی آن که داستان‌هایی را که برای خودمان نقل می‌کنیم از رویدادهای واقعی تفکیک کنیم، میان واقعیت و افسانه تفاوت قائل شویم. همیشه گفته می‌شود برای شناختن هر چه بیشتر آدمی نکته اصلی این است که باید تلاش کرد و پی برد که این شخص خاص «در عالم واقع چگونه آدمی» است باید ذهنیت و تخیلات خود نسبت به واقعیت وجود آن شخص را پسِ پُشت بگذاریم و از تصورات خویش فراتر رویم.
اما تفکیک دقیق واقعیت از افسانه، آن هم در پس زمینه روابط شخصی صرفاً غیر ممکن است، زیرا آدمی واقعیتِ روابط را به گونه‌ای شکل می‌دهد تا با افسانه‌های شخصی خود همخوان باشد. از ابعاد بسیاری ما آدمیان ترکیبی از قصه‌های خویشتن‌ایم و همان گونه که امانوئل کانت در سنجش خرد ناب اشاره می‌کند، اگر واقعیت عینی‌ای در کار باشد این واقعیت قابل شناخت نیست. ما تنها یک چیز را می‌توانیم بشناسیم و آن هم واقعیتی است که خودمان ساخته‌ایم و این توانایی شکل داستان به خود می‌گیرد.
پس در واقع عشق داستان است و تنها خود ما نویسندگان این داستان هستیم نه ویلیام شکسپیر یا گابریل گارسیا مارکز یا اریک سگال یا باربارا کارتلند. داستان‌هایی که به عشق می‌پردازند در همۀ قرون و اعصار وجود داشته‌اند، پی‌رنگ‌ها و مضمون‌های این داستان‌ها در این مدت تغییر چندانی نکرده‌اند.

#قصه‌ی_عشق
#رابرت_جی_استرن‌برگ
#علی_اصغر_بهرامی
(چاپ چهارم، #نشر_جوانه_رشد، ۱۳۹۱)
صفحه ۲۱.
#Robert_Sternberg
#Love_is_a_story
#RobertSternberg
#LoveIsAStory

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

آماده شدن برای جنگ را فراموش کرده‌اید و خودتان را با حرف‌های بیهوده سرگرم کرده‌اید خیر نبینید! با این قوم (شامیان) بجنگید، قبل از آن که به جنگ با شما بیایند به خدا قسم هیچ ملتی در میان شهر خودش مورد حمله قرار نگرفت مگر این که ذلیل شد به خدا قسم می‌بینم که شما این کار را انجام نمی‌دهید تا آن که آن‌ها به شما حمله کنند. دوست داشتم که با همین نیت و بصیرت با آن‌ها روبرو می‌شدم و رنج بودن با شما راحت می‌شدم...

#الغارات
سال‌های روایت نشده از حکومت امیرالمومنین (ع)
#ابراهیم_بن_محمد_ثقفی
#سید_محمود_زارعی
(چاپ چهارم، نشر #بیان_معنوی، ۱۴۰۱)
صفحه ۵۰.

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

حالا فقط دو مسابقه باقی مانده تا تمام شدن.... تا گرفتنِ مشکی... اما مگر اهمیت دارد؟... معلوم است که دارد... وقتی بدن ناتوان و رنجور می‌شود، ذهن اراجیف می‌بافد.... ذهنی که پابه‌پای تو پیش آمده و تو را جلو انداخته، ناگهان تنهایت می‌گذارد، پشت می‌کند و می‌رود... ذهنی که مدام درد را تاب آورده و هنوز هم نمی‌فهمد خاصیت این خون و عرق بی‌پایان چیست...

#سرخ_سفید
#مهدی_یزدانی_خرم
(چاپ دوازدهم، #نشر_چشمه، ۱۴۰۰)
صفحه ۲۳۲.

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

یکی شدن عشق و اراده
وظیفه ی انسان این است که عشق و اراده را به هم بپیوندد. رشد غیرارادی زیست شناختی این دو را با هم یکی نمی‌کند بلکه این وظیفه، بخشی از رشد و تکامل آگاهانه‌ی ماست.
در جامعه، اراده تمایل دارد در برابر عشق بایستد. این تمایل، تاریخچه‌ی وراثتی مهمی دارد. ما خاطره‌ای داریم، به قول افلاطون «یادگار» زمان یگانگی‌مان با مادران‌مان هنگام تجربه‌ی شیر خوردن از پستان مادر. آن موقع با همه‌ی جهان یکی و به آن وابسته بودیم و تجربه‌ی «یگانگی با هستی» را از سر می‌گذراندیم. این یگانگی به رضایت، شادی همراه با آرامش، خویشتن پذیری و سرخوشی منجر می‌شد. این همان چیزی‌ست که در مراقبه‌های ذن یا هندو و مصرف بعضی مواد زنده می‌شود. در عرفان هم این یگانگی با جهان خود را نشان می‌دهد و احساس ملایم سرخوشی و خلسه را موجب می‌شود زیرا من کاملا مورد پذیرش جهان قرار گرفته‌ام. این همان دورنمای هستی انسان است که در هر اسطوره‌ی باغ بهشت، هر داستان مربوط به بهشت، هر عصر طلایی و در واقع در کمالی که عمیقا در حافظه‌ی جمعی انسان ریشه دوانده، معنی می‌شود. هنگام تغذیه از پستان مادر، نیازهای ما بدون تلاش خودآگاه از جانب ما برطرف می‌شود. این همان «آزادی نخستین» و نخستین «آری»ست.

#رولو_می
#عشق_و_اراده
#سپیده_حبیب
(چاپ چهارم، نشر دانژه، ۱۳۹۷)
صفحه ۳۶۰.

#LoveAndWill
#Love_And_Will
#RolloMay
#Rollo_May

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

من باید کاری بکنم که خودم زیاد شوم و سرمایه‌هایم رشد کنند. فکرم و دلم و عقلم و روحم بارور شود.
فکرم آگاهی‌هایی عظیم بگیرد و دلم عشق‌هایی بزرگ‌تر از خودم. عقلم این ترازوی از دست رفته‌ام دقیق‌تر شود و آزادتر شود و روحم این وسعتِ به تنگی نشسته با آن عشق و با آن شناخت، به راه گسترده خودش آشنا شود.

#رشد (دیداری تازه با #سوره_عصر)
#علی_صفایی_حائری
#عین_صاد
(چاپ بیست و نهم، نشر #لیلة_القدر، ۱۴۰۱)
صفحه ۴۳.

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

آرزوهای هر آدمی را می‌شود در یک شبِ برفی بیشتر حدس زد... صورت‌هایی که به شیشه های بخارگرفته‌ی اتوبوس‌ها، تاکسی‌ها و ماشین‌های شخصی چسبیده‌اند، چیزی را در انتهای چشم‌ها نمایش می‌دهند که متفاوت است از هر تصویری... امنیتِ داخلِ فضایی مسقف بودن و دور بودن از برفی که می‌شود تماشایش کرد چنان قدرتی به انسان می‌دهد که انگار می‌تواند کلِ طبیعت را فتح کند...

#سرخ_سفید
#مهدی_یزدانی_خرم
(چاپ دوازدهم، #نشر_چشمه، ۱۴۰۰)
صفحه ۲۰۰.

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

اکنون به رابطه‌ی بنیادین میان اروس، زمان و تخیل می‌رسیم. اروس نیازمند زمان است: زمان برای اهمیت رویدادی که باید در آن فرو رفت، زمان برای به کار افتادن تخیل و زمان برای اگر نه «فکر کردن»، دست کم برای تجربه و پیش‌بینی کردن. به همین دلیل است که فرد عاشق دلش می‌خواهد تنها باشد، تنهایی این سو و آن سو پرسه بزند، نه تمرکز کند و نه تلاشی برای کار؛ او دارد به اروس زمان می‌دهد تا کار خودش را انجام دهد. این اهمیت زمان یکی از ویژگی‌هایی‌ست که اروس را از س...ک...س متمایز می‌کند.
#رولو_می
#عشق_و_اراده
#سپیده_حبیب
(چاپ چهارم، نشر دانژه، ۱۳۹۷)
صفحه ۳۵۹.

#LoveAndWill
#Love_And_Will
#RolloMay
#Rollo_May

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

از این جهت دادن و رهبری کردن برخوردار است. خود این استعدادها مهم نیستند و کاری که با دست یا فکر یا نیروی عظیم خود انجام می‌دهیم مهم نیست، بل مهم هدف و جهت این کارهاست که برای چه از این‌ها بهره می‌گیریم و در چه راهی آن‌ها را به جریان می‌اندازیم.
و با این دید دیگر اختلاف عمل‌ها و اختلاف استعدادها مسأله ظلم و بی‌عدالتی را به دنبال نمی‌کشد؛ چون حکمت بر اساس نیازهای گوناگون افراد گوناگون، تهیه می‌کند،
در حالی که این گوناگونی‌ها ملاک افتخار نیست
و در حالی که از هر کس به اندازه‌ای که داده‌اند بازدهی می‌خواهند و در حالی که هنگام پاداش، نسبت سرمایه‌ها و سودها را می‌سنجند، نه سرمایه‌ها را و نه سودها را.

#رشد (دیداری تازه با #سوره_عصر)
#علی_صفایی_حائری
#عین_صاد
(چاپ بیست و نهم، نشر #لیلة_القدر، ۱۴۰۱)
صفحه ۳۰.

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha

احساسات شوم ناسیونالیستی
چندین سال - شاید نزدیک به صد سال - است که دست‌هایی احساسات ناسیونالیستی را در ملت‌های اسلامی تقویت می‌کنند. در کشورهای عربی، احساس ناسیونالیسم عربی را؛ در ترکیه احساس ناسیونالیسم ترکی را؛ در ایران احساس ناسیونالیسم ایرانی را و در سایر ملت‌های مسلمان احساسات ناسیونالیسمی دیگر را. کسانی که این احساسات را در ملت‌های اسلامی تزریق کردند و دمیدند، شاید نظر بدی نداشتند؛ اما توجه نکردند که پان‌عربیسم و پان‌ترکیسم و پان‌ایرانیسم و مانند آن به چه قیمت تمام خواهد شد. توجه نکردند که تزریق چنین احساساتی به قیمت این تمام خواهد شد که ملت‌های یکپارچه، این طور از هم گسیخته شوند و دشمنان اسلام هر بلایی می‌خواهند بر سر مسلمانان بیاورند. این هم یک گسیختگی دردآور است که به دلیل احساسات ناسیونالیستی یا احساسات فرقه‌ای بین شیعه و سنی و اباضی و از این قبیل رخ نموده است.

#تاریخ_معاصر از نگاه مقام معظم رهبری
#احسان_بابایی
(چاپ سوم، #نشر_معارف، ۱۴۰۱)
صفحه ۱۰۶ و ۱۰۷.

#در_سیطره_ی_واژه_ها
@DarSeytareyeVazheha