«موج»

در انفجار سفید خنده‌هایت
در موج موجِ پیراهنت
برف می‌شود نگاهم
سُر می‌خورد
می‌لغزد بر تنور پشت لب‌هایت
بوسه می‌زند
ذوب می‌شود
آبشاری رها
دل به دریا می‌زند و
ماهی می‌شود.

شاپور خسروی

«عابر فشنگ»

از کوچه‌های خلوت
معشوقه‌های پنهان
با بوسه‌های عریان
دیدار می‌شوند

در کوچه‌های خلوت
از زخم‌های جاری
پاییزَکان مُرده
تکرار می‌شوند

با کوچه‌های خلوت
بی عبرت
بی‌بوسه
در تاروپود بند
هم‌راه می‌شویم

هی
تو
ای عابر مقابل پل‌ها
ای عابر فشنگ! تیغ و طناب و زهر
هم‌زخم
می‌شویم
چنان و چنین مکن
بگذار
تا
شَویم.

سهراب اسدی

بیدار شو زامارا
دریا مد است

آغشته به پولک و جلبک
پلاسیده از شوراب
پس از روزها
ماسه گرم و
آفتاب بلند
بوی شراب و سیر
و صدای آدمیزاد
به امن خواب می‌مكيد

و نمک بر عمق آب می‌خمد
بیدار شو زامارا
فانوس
بی‌دندان مست لنگان
تلوزنان بر قیر مواج
با لکاته‌ها می‌لاسد
که گوش‌ماهی‌ها را
لای پستان‌هاشان
ساکت کنند
نمک‌سود مژه‌ها
قاچ لب‌ها شور
رسیده به خشکی
پس از آب‌ها
هرگز ندیده باشند
شنیده‌اند اما
دو حبه سیر خشک
دو گوش‌ماهی تر
زیر گوش‌هاش
و جرعه‌ای شراب
از پر‌ّانِ آتشدان
چنباتمه‌ی طناب به تنش
هرگز ندیده باشند
عروس‌های دریایی كِل بكشند
زیر پوسته‌ی آب
جادوی سیاه
ابر دوده‌آلود
نيش چلپاسه‌ها را تيز كنيد
زالوها را خيس
عفريت در ساحل است
تلوتلو از قهقهه‌اش نفت
و جاى پاهاش جرقه
دریا هم خواهد سوخت
و از جیغِ ماهی‌ها
آسمان پوست می‌اندازد
باور نکن زامارا
دربه‌در به طبل
تالاب ترس می‌پاشند

تعلق لق‌لقه نبود
قبیله قبولت نکند
اغراق و عرق
ورق‌ورقت را به قیر
و قهقهه‌هایت را رقیق
قلب قُرشده‌ات را تغییر
مقر میایی
که تقلا قلاب است

فراموش نکن زامارا
آب آبگین است.

سحر شعاع

سایکلوپس

دوباره شدن
و دوباره ریختن از پیچ خیابان به چارچوب زندان
و دوباره جاده شکل جهنم شد
به شکل ماهیتی غریب با خرطوم فیل
یا تک‌چشم‌هایی با هفت دهان هروله‌کنان دو ورِ خیابان
و حاکمیتی با منقار
غار!
با حلقه‌هایی در منافذ ریز
به شکل مارپیچ‌های مُفصلی از اندام
از پستان
از آلت‌هایی با سرِ حیوان
و دوباره جنون به شکل تموجِ لب از دهانم فروپاشید
حلزون‌ها هزار دور دورِ خودش چرخیدند در دهلیز گوش
و شاخ چرمیِ تُردی از شکاف پیشانی ِچپ جوانه زد
درست وسط ظهر
آن‌جا که خورشید به شکل زنی با سینه‌های بریده
جنین منحوسی در کتف چپش
بر فرق سرم کوبید
گفتم: بپیچ!
به مکاشفه‌ی دوباره‌ی شوری در ریش
ریشِ ابلکِ عاصیش
با آداب تن‌کشی
آویختن با طناب از سقفِ مستراح
به قصد خودکشی
بپیچ!
به کشف روادید چشم‌هاش
ترکیب بخارات جیوه و مس در قرنیه‌هاش
در زمهریر مهلک زندان
با سرِ فیل!

پیچید
جفتی عاج منبت از سرشت یخ
جذبه‌ی معلقی را قناره بود

آناهیتا رضایی